Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/5193 K.2023/5517

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Turgutlu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.02.2015 tarihli ve 2014/319 Esas, 2015/79 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 12.03.2018 tarihli ve 14-2015/153281 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz İsteği Katılan mağdureyi tanımadığını ve atılı suçu işlemediğine, motorsiklet kullanmayı bilmediğine, katılan mağdurenin yolda kendisini taciz ederek hızla uzaklaşan bir kişiyi teşhis etmesinin mümkün olmadığına ve ifadelerinde çelişkili bulunduğuna ve kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ve katılan mağdure arasında tanışıklık bulunmadığı, sanığın intikal tarihinden önceki iki aylık süreçte üç farklı zamanda kullanmakta olduğu motosikleti ile olay tarihlerinde on beş yaşından küçük katılan mağdurenin yanından geçerken kalçasına ve göğüslerine dokunduğu, kolundan tutarak katılan mağdureye hitaben bana bir kere vermezsen seni kaçırırım demek suretiyle katılan mağdureyi tehdit ettiği iddiasıyla cezalandırılması için kamu davası açıldığı,

sanığın atılı suçlamaları reddettiği, katılan mağdurenin son olay gününde kolluk kuvvetlerine başvurusu ile intikalin gerçekleştiği, mahkemece yapılan yargılama neticesinde katılan mağdurenin soruşturma aşamasında alınan beyanında sanığı çok iyi bir şekilde tarif ve teşhis ettiği, sanık ve katılan mağdurenin birbirlerini tanımadıklarına ilişkin beyanları nedeniyle aralarında husumet bulunmadığı dikkate alınarak sanığın atılı çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Olayın intikal şekli, katılan mağdurenin beyanları, savunma, tutanaklar ve tüm dosya kapsamı nazara alınarak; sanığın olay günü on dört yaşı içerisinde bulunan katılan mağdureye karşı farklı zamanlarda kalçasına ve göğsüne dokunma, katılan mağdurenin kolundan tutma şeklinde gerçekleştirdiği eylemlerin kısa süreli, ani ve kesintili gerçekleşmesi nedeniyle 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde düzenlenen sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

2. 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi gereğince temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin birinci fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlar ile aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasındaki "Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklindeki kanuni düzenlemeler nazara alınarak yapılan değerlendirmede ilk derece mahkemesince sanık hakkında zincirleme suç hükümlerine göre cezada artırım yapılırken yetersiz gerekçelerle teşdit uygulanması hukuka aykırı bulunmuştur.

3.Oluşa uygun kabule göre ise; ikinci bentte belirtilen kanuni düzenleme nazara alınarak dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte değerlendirildiğinde, mahkemece dosya ile uyumlu alt hadden ayrılmayı gerektirir bir neden belirtilmeden kanun maddesinde yer alan bazı ibarelerin tekrarı şeklindeki yetersiz gerekçelerle 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesi uyarınca alt sınırdan uzaklaşılarak teşdit uygulanması, 30.09.2013 tarihi ve öncesi olması gereken suç tarihinin karar başlığında 30.09.2013 olarak gösterilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

4. Bozma sebeplerine uygun olarak Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenleTurgutlu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.02.2015 tarihli ve 2014/319 Esas, 2015/79 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden; hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,