Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/5707 K.2023/6100

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 11.07.2014 tarihli ve 2014/855 numaralı iddianamesi ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından dava açılmıştır.

2. Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.04.2015 tarihli ve 2014/409 Esas, 2015/129 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında; a) Çocuğun cinsel istismarı suçundan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi aynı maddenin dördüncü fıkrası ile 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b) Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan; 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası ile 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 30.05.2018 tarihli ve 2015/173335 sayılı bozma görüşlü Tebliğname ile Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebebi; Süre tutum dilekçesinde usul ve yasaya aykırı olduğu belirtilen karara karşı gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmamıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mahkemece ''Olay günü akşam saatlerinde okul dağıldıktan sonra mağdurenin metro istasyonuna doğru gittiği sırada sanığın mağdureyi telefon ile arayarak, ... alışveriş merkezine gelip beklemesini söylediği, mağdurenin bu teklifi kabul ederek koruparka doğru giderek sanık ile buluştuğu, daha sonra mağdurenin eve gitmek istediğini söylemesi üzerine sanığın mağdureye 'gitmeyeceksin, benimle geleceksin, yoksa okulda adını çıkartırım' diyerek korkutarak,kandırarak mağdureyi okula gelmesi konusunda ikna ettiği saat 19.00 sıralarında okul kantininde sanığın kantinin kapısını kilitleyerek anahtarını sakladığı,

mağdureyi zorla dudaklarından öpmeye başladığı,mağdurenin rızası dışında cinsel organını giysisi üzerinden okşamaya başladığı, mağdurenin tepkisi, kantin sahibinin kendisini araması,tanığın yeğenini defalarca aramasının verdiği rahatsızlık üzerine sanığın 21:00 sularında eylemlerine son vermek zorunda kaldığı'' şeklindeki gerekçe ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından hükümler kurulduğu anlaşılmıştır.

2. Deliller; savunma, mağdure ile annesi olan katılan ...'in beyanları, tanık anlatımları, İstanbul Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 6. İhtisas Dairesi tarafından hazırlanan 10.12.2014 tarihli rapor, metro istasyonuna ilişkin görüntü kayıtları, adli görüşme tutanakları ve kolluk kuvvetlerince tutulan araştırma tutanaklarından ibarettir.

IV. GEREKÇE

Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurenin aşamalardaki çelişkili ifadeleri, tanık anlatımları, metro istasyonuna ilişkin kamera görüntüleri, HTS kayıtları, savunma ile tüm dosya içeriğine göre, sanığın olay günü kantin işletmeciliği yaptığı okulda öğrenim gören on beş yaşından küçük mağdureye yönelik eylemlerini cebir, tehdit veya hileyle gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak,

kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden çocuğun cinsel istismarı suçundan belirlenen temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrası artırılarak fazla ceza tayini ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve beşinci fıkrası gereğince mahkumiyeti yerine yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçede bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.04.2015 tarihli ve 2014/409 Esas, 2015/129 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,