Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/5864 K.2023/5227

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.04.2015 tarihli, 2014/1561 Esas, 2015/414 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 62 inci maddesi ile 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Sübuta, sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında takibi şikayete bağlı suçlardan olduğuna, mağdurenin şikayetinden vazgeçtiğine bu nedenle düşme hükmü kurulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece; ''olay tarihinde müştekinin arkadaşı ile birlikte Dikmen Vadisi parkı içerisinde gezdikleri sırada müştekinin elindeki su şişesini düşürdüğü, şişeyi almak için eğildiği sırada sanığın müştekinin yanına yaklaşarak eliyle müştekinin kalçasını sıktığı, müştekinin bağırması üzerine olay yerinden kaçmak isteyen sanığın güvenlik görevlileri tarafından yakalandığı ve bu şekilde sanığın 18 yaşından küçük mağdur çocuğa sarkıntılıkta bulunmak suretiyle cinsel istismar suçunu işlediği anlaşıldığından cezalandırılması gerektiği sonuç ve kanaatine varılmıştır.

Her ne kadar sanık vekili olayda cebir hile ve tehdit olmadığı, mağdurun 15 yaşını bitirmiş olduğu, sanığın eylemini 102/1 maddesi kapsamında şikayete bağlı basit cinsel saldırı suçunu oluşturacağı, müştekinin şikayetinden vazgeçmesi nedeniyle davanın düşürülmesine karar verilmesini talep etmiş ise de; TCK.nın 102/1 maddesi kapsamında basit cinsel saldırı suçunu 18 yaşını ikmal etmiş olan mağdurlarla ilgili olduğu, olayda mağdurun 18 yaşını ikmal etmediği, TCK.nın 103/1 maddesi kapsamındaki suçun şikayete tabi olmadığından şikayetten vazgeçilmiş olsa da düşme kararı verilmemiştir. ''şeklinde hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmalarının toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.04.2015 tarihli, 2014/1561 Esas, 2015/414 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,