Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/6648 K.2023/1

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Kahramanmaraş Cumhuriyet Başsavcılığınca 27.12.2013 tarihli, 2013/398 numaralı iddianame ile nitelikli cinsel istismar suçundan cezalandırılması için dava açılmıştır.

2. Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.05.2015 tarihli ve 2014/17 Esas, 2015/201Karar sayılı kararı ile sanık hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 104 ve 53 üncü maddelerinin birinci fıkraları uyarınca hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafiinin temyiz isteği şikayetin süresinde olmaması nedeniyle düşme kararı verilmesi, aksi halde cezanın alt sınırdan takdir edilmesi ve 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezadan indirim yapılmasına ilişkindir.

2. Katılan mağdure vekilinin temyiz isteği delillerin takdirinde hata edildiğine, suç vasfının doğru tayin edilmediğine ve ceza verilirken teşdidin eksik uygulandığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Karın ağrısı şikayetiyle gittiği hastanede gebeliği tespit edilen mağdurenin, sanığın cebir kullanmak suretiyle istismarda bulunduğunu iddia ettiği, sanığın suçlamaları reddettiği, her ne kadar çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan dava açılmış ise de; mahkemece DNA raporuna göre bebeğin babasının sanık olarak tespit edilmesi, mağdurun sanık ile duygusal ilişkisinin olması ve sanığın evine rıza ile gitmesi, gebelik tespit edilene kadar şikayette bulunmaması gerekçeleriyle rızanın varlığı kabul edilerek reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Eylemin cinsel istismar suçunu oluşturmadığı hususunda mahkemenin gerekçesinde gösterdiği sebeplerle herhangi bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanık hakkında kurulan hüküm, 5237 sayılı Kanun'un 104 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen reşit olmayanla cinsel ilişki suçunun soruşturma ve kovuşturmasının şikayete tabi olması ve oluşa uygun kabule göre sanıkla 2012 yılı Aralık ayında rızaen cinsel ilişkiye giren mağdurenin 19.06.2013 tarihinde şikayette bulunması karşısında,

suç tarihinin net olarak tespit edilememesi ve şüpheden sanık yararlanır ilkesi dikkate alındığında 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen 6 aylık şikayet süresinin geçtiği kabul edilerek sanık hakkında açılan kamu davasının şikayetin kanuni süresinde yapılmaması nedeniyle düşmesine karar verilmemesi nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle bozma sebebine göre diğer temyiz talepleri incelemeye tabi tutulmamıştır. Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.05.2015 tarihli ve 2014/17 Esas, 2015/201 Karar sayılı kararına yönelik katılan mağdure vekilinin temyiz istekleri yerinde görülmemiş, sanık müdafiinin ise temyiz sebeplerinin kabulü ile hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre diğer temyiz sebeplerinin incelenmesine yer olmadığına, dava dosyasının,

Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,