Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/7183 K.2025/948

Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararlar temyiz edilmekle dosya incelendi.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, hükmedilen ceza miktarlarına göre 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 299/1. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince cinsel saldırı suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair 30.03.2018 tarihli karar ile dosyadan el çekildikten sonra mağdurenin 08.05.2018 havale tarihli şikayetten vazgeçtiğini bildirir dilekçesi üzerine ikinci kez karar verilemeyeceği gözetilmeden dosyanın yeniden ele alınması ile kurulan 18.09.2018 tarihli ek kararının hukukî değerden yoksun olduğu belirlenmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında cinsel saldırı, şantaj ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Bolu 3. Asliye Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın farklı zamanlarda "Telefonda ses kaydın ve görüntülerin var, kapıyı açmazsan bunları yayarım,

apartmanda rezillik çıkarırım" şeklinde söylemlerde bulunarak mağdurenin ikametine girdikten sonra benzer söylemlerini devam ettirmesi suretiyle direnci kırılan mağdurenin dudağından öpüp kıyafetlerini çıkardıktan sonra cinsel bölgelerini okşadığının kabulü ile atılı suçlardan mahkumiyetine dair kurulan hükümlerin istinaf edilmesi üzerine,

Bölge Adliye Mahkemesince cinsel saldırı ve konut dokunulmazlığının ihlali suçları yönünden istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine, şantaj suçu yönünden ise anılan suçun cinsel saldırı suçunun unsuru olduğunun kabulü ile mahkumiyet hükmü kaldırılarak hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmek suretiyle istinaf başvurusunun aynı Kanun'un 280/1-a ve 303. maddeleri uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Özetle atılı tüm suçların şikayete tabi olması karşısında şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediğinin sanıktan sorulması gerektiğine, mağdurenin sanığın yokluğunda dinlenerek soru sorma hakkının engellediğine, telefon üzerinde inceleme yapılmayarak eksik inceleme ve mağdurenin rızası olduğu gözetilmeden hatalı değerlendirme ile mahkumiyet hükümleri kurulduğuna, dosya kapsamına uymayan gerekçelerle üst sınırdan ceza tayini ile takdiri indirim ve lehe olan hükümlerinin uygulanmamasının usul ve kanuna aykırı olduğuna, ikamete rıza ile girilmesinden ötürü konut dokunulmazlığının ihlali suçunun oluşmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Şikayetçi Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un 20/2. maddesi uyarınca davaya katılma hakkı bulunan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına yokluğunda yapılan yargılamaya ilişkin olarak Mahkemelerce re'sen ihbarda bulunulmasının zorunlu olup olmadığı hususunda Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan toplantı sonucunda verilen 13.12.2019 gün ve 2019/6 Esas, 2019/7 sayılı içtihadı birleştirme kararı ile Bakanlığa bildirimde bulunulmasının zorunlu olmadığının kabul edilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 237/2. maddesine göre kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağı,

Bölge Adliye Mahkemesince verilen katılma kararının da bu hak ve yetkiyi vermeyeceğinin anlaşılması karşısında, Bakanlık vekilinin davaya katılma ve hükümleri temyize hakkı olmadığından temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

B. Konut Dokunulmazlığının İhlali Suçundan Verilen Karar Yönünden

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı nazara alındığında hükmün temyizinin mümkün olmadığı anlaşılmıştır.

C. Şantaj Suçundan Verilen Karar Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289. maddesinde sayılı hukuka kesin aykırılık halleri ve temyiz dilekçesinde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

D. Cinsel Saldırı Suçundan Verilen Karar Yönünden

Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair 30.03.2018 tarihli kararından sonra mağdurenin 08.05.2018 havale tarihli dilekçesi ile şikayetten vazgeçtiğini bildirmesi karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102/1-1.cümlesinde düzenlenen cinsel saldırı suçunun takibi şikâyete tabi olmasından dolayı aynı Kanun'un 73/6. maddesi gereğince, sanıktan şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorularak, neticesine göre hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi lüzumu bozmayı gerektirmiştir.

IV. KARAR

A. Şikayetçi Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi ile Konut Dokunulmazlığının İhlali Suçundan Verilen Karar Yönünden Gerekçenin (A) ve (B) bölümlerinde açıklanan nedenlerle şikayetçi Bakanlık vekili ve sanık müdafiinin vaki temyiz istemlerinin 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Şantaj Suçundan Verilen Karar Yönünden

Gerekçenin (C) bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesiyle sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

C. Cinsel Saldırı Suçundan Verilen Karar Yönünden