Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/7516 K.2023/7512

İlk Derece Mahkemesince sanığa yokluğunda verilen gerekçeli kararın tebliğ edilmediği anlaşılmakla sanığın temyizinin öğrenme tarihine göre süresinde olduğu kabul edilerek, sanık ile müdafiinin temyiz isteklerine dair yapılan ön incelemede; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu,

karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Muratlı Cumhuriyet Başsavcılığının 21.11.2006 tarihli ve 2006/504 Soruşturma ve 2006/252 Esas sayılı iddianamesi ile sanığın kasten yaralama ve tehdit suçlarından cezalandırılması talep olunmuştur.

2. Muratlı Sulh Ceza Mahkemesinin 06.02.2007 tarihli ve 2006/181 Esas, 2007/14 Karar sayılı kararı ile katılan ...'nin beyanları itibariyle eylemlerin temas ettiği 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen cinsel saldırı suçu ile aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun gerektirdiği cezanın üst sınırı itibariyle yargılama yapma, delilleri takdir yetki ve görevinin Asliye Ceza Mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

3. Muratlı Asliye Ceza Mahkemesinin 15.11.2007 tarihli ve 2007/44 Esas, 2007/168 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 3.000,00TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmekle, atılı tehdit suçunu işlediğinin sabit olmadığı gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

4. Katılan ... vekili ve sanığın temyiz yoluna başvurması üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 04.02.2014 tarihli ve 2012/3488 Esas, 2014/1080 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan açılan kamu davasında dava zamanaşımı süresi içerisinde hüküm kurulması mümkün görülmekle birlikte, sanık ile katılan ...'nin yaklaşık bir yıldır arkadaş oldukları ve olay günü konuşmak için buluşarak sanığın kullanmış olduğu araçla şehir merkezinden uzaklaştıktan sonra durup aracın arka koltuğuna geçerek konuşmaya başladıkları,

bir süre sonra sanığın katılan ...'yi kaçırmak ve kendisiyle cinsel ilişkiye girmek istediğini belirterek adı geçene saldırdığı, omzundan ısırdığı ve direncini kırmak için araç içerisinde bulunan falçatayı alarak katılan ...'yi tehdit ettiği, katılan ...'nin de mücadele ederek kaçtığı, etkin direnmesi nedeniyle sanığın eylemini tamamlayamadığı görülmekle, eylemin on beş yaşından büyük katılan ...'ye yönelik çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna teşebbüs niteliğinde olup olmadığının tayin ve takdiri ile bu konudaki kanıtların değerlendirilmesi görevinin üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek,

5271 sayılı Kanun'un 3 üncü ve devamı maddeleri uyarınca görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulduğu gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

5. Muratlı Asliye Ceza Mahkemesinin 06.06.2014 tarihli ve 2014/33 Esas, 2014/135 Karar sayılı kararı ile görevsizlik kararı verilmiştir.

6. Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.05.2015 tarihli ve 2014/211 Esas, 2015/70 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında teşebbüs aşamasında kalan çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan suç tarihinde yürürlükteki haliyle 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (f) bentleri, beşinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 5 yıl 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

7. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 25.12.2018 tarihli ve 14-2015/228684 sayılı, kısmî onama, kısmî bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir'' şeklindeki düzenleme nazara alınarak yapılan değerlendirmede hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemden ibaret olduğu, açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılması,

davaya konu edilmeyen bir eylemden dolayı yargılama yapılması ve açılmayan davadan hüküm kurulmasının kanuna aykırı olduğu gözetildiğinde, yargılamaya dayanak olan iddianamede yer alan anlatım ve sevk maddelerine göre çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarına ilişkin bir anlatımın bulunmaması,

katılan ...'nin 06.02.2007 tarihli ve 26.11.2014 tarihli duruşmalardaki beyanları sırasında atılı suçlara dair anlatımlarda bulunması üzerine mahkemesince suçun gerektirdiği cezanın üst sınırı itibariyle verilen görevsizlik kararlarının da iddianame vasfı taşımayacağı gözetilmeksizin dava konusu yapılmayan eylemlerden ötürü yazılı şekilde hükümler kurulmak suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesinin birinci fıkrasına muhalefet edilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Çocuğun cinsel istismarı suçu yönünden bozma gerekçesine göre Tebliğname'de onama isteyen düşünceye iştirak olunmamıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle; Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.05.2015 tarihli ve 2014/211 Esas, 2015/70 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden esası incelenmeyen hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,