Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/7618 K.2024/1558

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

1. Suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinin 03.06.2015 tarihli ve 2015/74 Esas, 2015/239 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun, mağdure ile rıza dahilinde vajinal yoldan cinsel ilişki yaşadığının kabulüyle çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, lehe olduğu kabul edilen suç tarihinde yürürlükteki haliyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 10 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği Hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. GEREKÇE

1. Suça sürüklenen çocuğun her aşamada mağdurenin yaşının küçük olduğunu bilmediğine dair savunmada bulunması, dosya kapsamındaki tüm beyanlarda evlilik için üç yıl bekleneceğinin belirtilmesine karşın mağdurenin yaşı hususunda bir beyanının olmaması, hastane doğumlu olan mağdurenin suç tarihlerindeki gerçek yaşı ile izlenen görüntülü ifadesindeki fiziksel özellikleri, tarafların sosyal ve kültürel durumları ile tüm dosya kapsamı nazara alındığında, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden yetersiz ve dosya içeriğine uygun düşmeyen yazılı gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Kabul ve uygulamaya göre de; Temel ceza tayininde lehe olduğu kabul edilen 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik öncesi 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca eylemin sekiz yıldan on beş yıla hapis cezasını gerektirmesine karşın Mahkemesince temel cezanın alt sınırın altında kalacak şekilde "7 yıl hapis cezası" olarak belirlenmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğname'de onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle; Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinin 03.06.2015 tarihli ve 2015/74 Esas, 2015/239 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

...