Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/7633 K.2023/6355

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Çeşme 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.06.2015 tarihli ve 2015/260 Esas, 2015/395 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Vekilinin Temyiz İsteminin Özetle; Mahkemenin delillerin değerlendirilmesine hataya düştüğünden hükmün bozulmasına yönelik olduğu görülmüştür.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece; "...Sanık ve müşteki ...'in facebook isimli sosyal paylaşım sitesinde tanıştıkları, bir müddet internet aracılığıyla görüştükleri, daha sonra buluşmaya karar verdikleri, olay günü müşteki ...'in annesi ile birlikte dışarı çıktığı, bu sırada sanığın daha önce konuştukları bir parkta beklediği,

müştekinin bir bahane ile annesinin yanından ayrılarak sanığın yanına gittiği, sanıkla parkta bir müddet oturdukları, daha sonra sanığın teklifi üzerine sanığın evine gitmek için parktan ayrıldıkları, sanığın motosikletinin arkasına binen müştekinin sanıkla birlikte sanığın evinin bulunduğu apartmana doğru gittikleri, apartmana geldiklerinde müştekinin eve girmekten vazgeçtiği, sanığa eve girmek istemediğini söylediği ancak bu sırada apartmanın dış kapısından içeri girdikleri, burada konuşmaya devam ettikleri, sanığın müştekiyi önce eve girme konusunda ikna etmeye çalıştığı,

müştekinin kabul etmemesi üzerine aralarında bir tartışma yaşandığı, bu tartışma sonrasında müştekinin apartmandan kaçarak gittiği, sanığın, müştekinin arkasından bağırdığı, daha sonra müştekinin durumu akrabalarına anlatması üzerine olayın kolluk güçlerine yansıdığı,

müştekinin duruşmada verdiği ifadesinde apartman içerisinde yaşanan olay sırasında sanığın kendisini bir ara zorla eve sokmaya çalıştığını ancak kendisinni kurtulduğunu ve sanığın kendisine yönelik herhagi bir cinsel temasının olmadığını belirttiği, sanık hakkında cinsel istismar suçundan dava açılmış ise de, bu yönde sadece müştekinin sanık tarafından kabul edilmeyen beyanlarının bulunduğu, atılı suç yönünden şüphe doğduğu,

cinsel temas olmaması da dikkate alındığnıda müştekinin anlatımları kabul edilse dahi bunların cinsel istismara teşebbüs olarak da değerlendirilemeyeceği kabul olunmakla..." şeklindeki gerekçe ile sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak vicdani kanıya ulaşıldığı anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Çeşme 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.06.2015 tarihli ve 2015/260 Esas, 2015/395 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,