Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/7930 K.2023/5307

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.11.2014 tarihli ve 2014/18301 soruşturma sayılı iddianamesi ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı, 2. Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.05.2015 tarihli ve 2014/364 Esas, 2015/115 Karar sayılı kararı ile; sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 07.01.2019 tarihli ve 2015/277810 sayılı bozma görüşlü Tebliğname ile Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebebi Suçun işlendiği iddia edilen yerde sosyal yaşamın aktif olduğuna ve söz konusu eylemin gerçekleştirilmesinin hayatın olağan akışına uygun olmadığına, katılanların ifadeleri arasındaki çelişkiler dışında dosyada delil bulunmadığına, mağdurenin babasının menfaat temin etmek maksadıyla sanığa iftira attığına, tanıkların da anlatımlarında sanığın bu suçu işleyecek bir kişiliğe sahip olmadığını belirttiklerine, kabul etmemekle birlikte suçun sarkıntılık aşamasında kaldığına, mahkemece kurulan hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mahkemece ''Sanık ... ... ile yaşı küçük mağdur ...'ın ailesi müştekiler ... ve ...'ın aile dostu oldukları, 17.10.2014 günü sanık ve eşinin müştekilerin evinde misafir olduğu saat 23.00 sıralarında evden ayrılacakları sırada müştekilerin müşterek çocukları olan mağdurun sanıktan kendisini motorsiklete bindirmesini istediği,bunun üzerine sanığın mağdureyi müştekilerin yanında motosikletin ön kısmına bindirdiği ve olay yerinde gezdirdiği daha sonra bir yerde durarak cinsel organını çıkarttığı ve mağdurenin elini tutarak cinsel organınını tutmasını sağladığı ve bu şekilde sanığın cinsel istirmar suçunu işlediği'' şeklindeki kabul ile atılı suçtan hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

2. Deliller; sanık savunması, mağdure ve katılanların beyanları, tanık anlatımları, adli görüşme tutanakları ile kolluk kuvvetlerince tutulan araştırma tutanaklarından ibarettir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kurulan hükümde, olayın oluş şekli, tanık anlatımları, savunma ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair suç tarihinde beş yaşında olan mağdurenin başka delillerle desteklenmeyen soyut beyanları dışında cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraatı yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Bozma sebebine uygun olarak farklı gerekçeyle bozma isteyen Tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde yer alan nedenlerle Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.05.2015 tarihli ve 2014/364 Esas, 2015/115 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye farklı gerekçe ile uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,