Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/7961 K.2023/6785

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.06.2015 tarihli ve 2015/144 Esas, 2015/213 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Sanığın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, kararın bozulması istemine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü Sanığın mağdureyi tanık ...'in evine götürüp, öpmek ve vücuduna dokunmak suretiyle cinsel istismarda bulunduğu ve bu eylemini birden fazla kez tekrarladığı kabul edilerek çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Mağdure ilk beyanında tek eylemden bahsedip, tanık ...'in evinde sanığın zorla kıyafetlerini çıkartıp, vücudunun değişik yerlerini öptüğünü, eliyle cinsel organına dokunduğunu, Mahkemede ise sanığın kendisine yönelik bir eyleminin olmadığını, sanığın kendisini yanağından öptüğüne dair beyanı sorulması üzerine evet şeklinde cevap verip onun dışında başka bir eyleminin olmadığını belirtmesi, sanığın ise iki kez buluştuklarında mağdureyi yanağından öptüğünü mağdurenin de kendisini öptüğünü ifade etmesi,

tanık ...'in mağdureyi doğrulamaması ve tüm dosya kapsamı karşısında, açıklanan beyanlar arasındaki çelişkiler nazara alınarak hangi anlatımlara neden üstünlük tanındığı tartışılıp, sanığın mağdureye yönelik hangi eylemleri ne zaman ve nasıl işlediği denetime imkan verecek şekilde değerlendirilerek hüküm kurulması gerekirken eksik gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Sanık müdafiinin sanığın mağdurenin on beş yaşından küçük olduğunu bilmediği yönündeki savunması ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, olayda 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı tartışıldıktan sonra karar verilmesi gerekirken bu konuda herhangi bir değerlendirme yapılmaksızın eksik gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 230 uncu maddesine muhalefet edilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.06.2015 tarihli ve 2015/144 Esas, 2015/213 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,