Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/8088 K.2023/5764

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Nevşehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.07.2015 tarihli ve 2014/283 Esas, 2015/196 Karar sayılı kararıyla sanığın atılı nitelikli cinsel saldırı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, toplanan deliller doğrultusunda sanığın cezalandırılması yerine beraatine dair karar verildiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemenin kabulü

Mahkemece. "Sanığın aşamalarda değişmeyen inkara yönelik savunmaları, katılanın aynı gün aile fertlerine olayı anlattığını iddia etmesine karşın olaydan çok sonra 17/04/2014 tarihinde şikayetçi olması, tecavüz olayının meydana geldiği tarih ile şikayet tarihi arasın bir yıl civarı sürenin geçmiş bulunması, tecavüze uğradığını iddia eden kişinin böyle bir olayın hemen akabinde şikayete yönelmemesinin hayatın olağan akışına uygun düşmediği,

tarafların önceye dayalı evlilik düşüncesi ile arkadaşlıkları oluşu, fakat katılanın sağlık sorunları nedeniyle evliliğin gerçekleşmemiş olması sonrasında sanığın sonradan başkası ile evlenmesinden dolayı oluşan husumet, katılanın iddiayı doğrulayacak doğrudan bilgi ve görgü tanığının olmayışı ve maddi delilinde bulunamamış oluşu,

katılanın çocukları olan tanıkların ise duyuma dayalı beyanları olmayışı ve anneleri ile sanığın evliliğinin gerçekleşmemesinden kaynaklı sanığa duydukları husumetleri bulunması nedeniyle iddiayı doğrulamaya yeterli mahiyette görülmemiş tarafların yaşları,katılanın şahsi hali ile bu haline ilişkin ATK.tespitleri,olay zaman dilimi ve hayatın olağan akışı ile tüm dosya bütün halde gözetildiğinde,sanığın üzerine atılı suçu işlediğine ilişkin aşamalarda değişmeyen inkara yönelik savunması aksine katılanın önceye dayalı husumetten dolayı tek başına yeterli görülmeyen soyut iddiası dışında cezalandırılmasına yeterli ve elverişli her türlü şüpheden

arınmış kesin ve inandırıcı delil elde edilememiş olması nedeniyle sanığın ...223/2-e bendi gereğince ayrı ayrı beraatine" şeklindeki gerekçe ile karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamış, katılan mağdure vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Nevşehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.07.2015 tarihli ve 2014/283 Esas, 2015/196 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,