Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/8479 K.2023/5937

Sanık haklarında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kaman Cumhuriyet Başsavcılığının 20.10.2011 tarihli 2011/444 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Kaman Sulh Ceza Mahkemesinin 09.03.2012 tarihli 2011/370 Esas, 2012/68 Karar sayılı kararı ile eylemin 5237 Sayılı Türk Ceza Kanununun (5237 Sayıl Kanun) 102 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında kaldığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

3. Kaman Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.05.2013 tarihli, 2012/87 Esas, 2013/70 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel saldırı suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz Talebi Tüm dosya kapsamından ve özellikle şikayetçi anlatımı ve bu anlatımı doğrulayan tanık beyanlarından sanığın şikayetçiye karşı basit cinsel saldırı suçunu işlediğinin sabit olduğuna, sanığın cezalandırılması gerekirken beraatine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Şikayetçinin Kaman kapalı cezavinde taksirle adam öldürmek suçunun tutuklusu olup sanığın ise hırsızlık suçundan hükmü olduğu şikayetçi ile sanığın aynı koğuşta kaldıkları sırada 02.09.2011 tarihinde saat 01:30 sıralarında şikayetçinin uyumaya çalıştığı sırada yan ranzada yatan sanığın mağdurun battaniyesinin arasından elini sokup şikayetçinin kalçasına dokunmak suretiyle cinsel saldırıda bulunduğu, şikayetçinin çığlık atıp sanığın üzerine yürümesi üzerine sanığın şikayetçiye hitaben “bana iftira atma, öldürürüm seni" diye tehdit ettiğinden bahisle açılan kamu davasında.

İlk Derece Mahkemesince; ceza yargılamasının amacının maddi gerçeğin hiçbir duraksamaya yer vermeyecek nitelikte ortaya çıkartılması olduğu, "şüpheden sanık yararlanır" ilkesinin ceza hukukunun evrensel ilkesi olduğu, şüphe ve kuşkunun bulunduğu yerde mahkumiyet hükmü kurulamayağı, kaldı ki; somut olayda, sanığın müştekiye yönelik "Cinsel Saldırı" eylemini gerçekleştirdiğine dair tanıkların görgüye dayalı bilgilerinin olmaması dikkate alınarak şikayetçinin soyut iddiası dışında somut, inandırıcı ve her türlü şüpheden uzak kesin delillerin elde edilememesi nedeniyle sanığın üzerine atılı "Cinsel Saldırı" eyleminden beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, anlaşıldığından, o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kaman Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.05.2013 tarihli, 2012/87 Esas, 2013/70 Karar sayılı kararında o yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,