Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/9269 K.2023/6150

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kartal Cumhuriyet Başsavcılığının 07.01.2013 tarihli ve 2013/453 Esas sayılı iddianamesi ile sanığın, çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrası ve 43 üncü maddesi gereğince cezalandırılması istemli kamu davası açılmıştır. 2. İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.05.2015 tarihli ve 2013/8 Esas, 2015/195 Karar sayılı kararı ile sanığın üzerine atılı suçtan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin (e) bendi gereğince beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... Vekilinin Temyiz İsteği Mağdurenin adli tıp raporlarında belirtilen durumuna göre olmamış bir olayı olmuş gibi kurgulayıp anlatmasının sonucu cezai yaptırıma tabi bir fiili sanığa durduk yere isnad etmesinin imkansız olduğunu, mağdurenin bekaretinin bozulmamış olmasının cinsel saldırıyı ortadan kaldırmadığını, sanığın Mahkemede verdiği ifadesinde olayın meydana geldiği tarihlerde aracında hostes bulunmadığını bizzat kendisinin beyan ettiğini, olayda bilgi ve görgü sahibi olmayan tanığın beyanına itibar edilmesinin haksız olduğunu, mağdurun ruh sağlığının bozulduğunun tespit edildiğini ve diğer temyiz sebeplerini beyan ederek temyiz isteminde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince; "Sanık ... hakkında nitelikli cinsel istismar suçundan dava açılmıştır.

Olay: Servis şoförü olan sanığın orta mental retardasyon düzeyde akli haleti olan mağdureye, özel rehabilitasyon merkezine götürüp getirirken, servis aracında cinsel istismarda bulunması eylemidir.

Sanık safahat boyunca üzerine atılı suçlamaları reddetmiştir.

Mağdure hazırlık aşamasında sanığın cinsel organının kendi cinsel organına duhul ettiğini, kanama olduğunu, bu durumun birkaç kez tekerrür ettiğini, mahkeme safahatinde sanığın bir yerini ellemediğini söylemiştir.

Mağdurenin üvey annesi olan tanık Sibel Tavukçu mağdure ile sanığın serviste yalnız kalmadığını beyan etmiştir.

Tarihi belli olmayan genel adli muayene raporuna göre mağdurenin kızlık zarının duhule müsait olmadığı, mağdurenin hala bakire olduğu,

21.03.2013 tarih, 2013/3281 sayılı Adli Tıp Kurumu raporunda mağdurenin muayenesinde eski yırtık izine rastlanmadığı, halen bakire olduğu,

14.02.2014 tarihli ve 522 karar numaralı Adli Tıp Kurumu raporunda mağdurede zeka geriliği olduğu, olayın hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğine sahip olmadığı, olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğu tespitlerine yer verilmiştir.

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanık ile mağdurenin servis aracında yalnız kaldığının ispat edilemediği, mağdurenin halen bakire olup eski yırtık izine rastlanamadığı, mağdurenin hazırlık ve mahkeme safahatinde çelişkili beyanlarda bulunduğu, sanığın hazırlık aşamasındaki beyanlarının ve adli tıp kurumu ruh sağlığı raporunun diğer maddi delillerle desteklenmediği, bu haliyle sanığın üzerine atılı suçun her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delille ispat edilemediği anlaşılmakla sanığın CMK. m.223/2-e uyarınca beraatine karar verilerek aşağıdaki gibi hüküm kurulmuştur " şeklindeki gerekçe ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümde, delillerin ve olguların açıklandığı ve ilişkilendirildiği ve buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış, bu kapsamda İlk Derece Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.05.2015 tarihli ve 2013/8 Esas, 2015/195 Karar sayılı kararında katılan ... vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan ... vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,