Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/9452 K.2023/8724

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Osmaniye 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.09.2015 tarihli ve 2014/281 Esas, 2015/266 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun, çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesi, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 5 yıl 8 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk (SSÇ) müdafii ile katılan mağdure vekili süre tutum dilekçeleriyle kararı temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yapılan yargılama sonucu toplanan delillere göre; iddia, sanık savunması, mağdure beyanı, tanık beyanları, adlî raporlar, emanet eşya makbuzları ve tüm dosya kapsamı birlikte incelenip değerlendirildiğinde.

10.04.1997 doğumlu suça sürüklenen çocuk ile 29.09.2000 doğumlu mağdurenin sevgili oldukları ve zaman zaman buluştukları, iki tarafın ailesinin suça sürüklenen çocuk ve mağdurenin ilişkisini öğrenince ayrılmaları hususunda baskı yaptıkları, 17.06.2014 tarihinde SSÇnin havanın sıcak olması nedeni ile dışarıda yattığı, suça sürüklenen çocuğun dışarıda yattığını bilen mağdurenin babasının baskısına dayanamayarak olay gecesi suça sürüklenen çocuğun yanına geldiği ve suça sürüklenen çocuğa eve gitmek istemediğini, yanında kalmak istediğini söylediği,

mağdurenin suça sürüklenen çocuk ile birlikte ormana gitmeyi teklif ettiği ve tarafların birlikte ormana gittikleri, burada mağdurenin de rızası ile kurdukları çadırın içinde bir defa, dışında ise bir kaç defa cinsel ilişkiye girdikleri ve iki gece ormanda kaldıkları, mağdureye ilişkin aldırılan raporda “Hymen sağda saat 5-9 hizasında hymenin tamamen silindiği ve tabana ulaştığı” belirtilmiş, Osmaniye Devlet Hastanesinin 30.06.2014 tarihli raporuna göre mağdurenin kemik yaşının 13-14 yaş kadın cinsiyetiyle uyumlu olduğu,

Adana Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesinden alınan 18.06.2015 tarihli rapora göre mağdurenin yaşadığı olay nedeniyle ruh sağlığının bozuk olmadığının tespit edildiği, mağdure her ne kadar soruşturma aşamasında rızası olduğunu beyan etse ve yazmış olduğu mektuplar bunu doğrulasa da alınan rapora göre de sabit olduğu üzere mağdurenin olay tarihinde on beş yaşından küçük olması nedeniyle rızasının geçerli olmadığı,

suça sürüklenen çocuğun mağdure ile rızası doğrultusunda cinsel ilişkiye girdikleri yönündeki samimi ikrarı ve mağdurenin kızlık zarının bozulduğuna yönelik alınan rapor da dikkate alındığında suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği Mahkemece sabit kabul edilerek mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmanın toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Suç tarihinde on sekiz yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının amir hükmü nazara alınmaksızın aynı maddenin birinci ve üçüncü fıkralarının uygulanmasına karar verilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Osmaniye 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.09.2015 tarihli ve 2014/281 Esas, 2015/266 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafii ile katılan mağdure vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasına dair bölümün karardan çıkarılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,