Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/9495 K.2023/5666

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.09.2015 tarihli, 2013/168 Esas, 2015/258 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Dosya kapsamı itibari ile sanığa ceza verilmesini gerektiren yeterli delil bulunmasına rağmen sanığın üzerine atılı suçtan beraatine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğuna kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince. 04.08.2004 doğumlu olan mağdurenin Karabağlar'da babasına ait bakkal dükkanında 06.02.2013 günü saat 22.00 sıralarında yedi yaşındaki kardeşi ... ile bakkal dükkanının içindeki tuvaleti temizlerken daha önceden gördüğü ancak adını bilmediği bir adamın yanlarına gelerek yanaklarını, omzunu, belini ve poposunu okşadığını, 1-2 dakika sonra babasının gelerek o kişi ile tartıştığını,

yine sekiz yaşındayken de bu şahsın bakkal dükkanına gelerek kardeşi ... ve kendisinin yanağını sıktığını beyan etmesi ve katılan ...'nn de 06.02.2013 günü saat 17.00 sıralarında kızı olan mağdureyi su doldurması için bakkalın arka kısmında bulunan tuvalete gönderdiğini, o kısımdan ses gelmesi üzerine kalkıp tuvalete doğru gittiğinde sanığın ayakta durduğunu ve elinin fermuarında olduğunu, kızının eğilmiş su dolduruyor olduğunu ve kendisini görünce "Baba beni rahatsız ediyor" dediğini, ne yaptığını sorduğunda da "Yanağımı okşuyor, popomu elliyor,

göğsümü sıkıyor" dediğini beyan etmesi üzerine sanık hakkında mağdureye karşı cinsel istismar suçunu işlediğinden bahisle açılan davada.

06.02.2013 günü saat 22.00 sıralarında gittiği bakkalda bira içtikten sonra lavoboya gittiğinde mağdureyi görünce "Sen eve git, arka tarafta yedi sekiz kişi var, kardeşini al eve git" diyerek yanağını severcesine tuttuğunu ve bakkalın ön kısmına geçerek katılana "Ayıp değil mi, sen çocukları saat 22.00'da arka kısma gönderiyorsun, altı yedi kişi burada bira içiyorlar" dediğini, mağdureyi art niyetle sevmediğini ve okşamadığını, göğsünü ve poposunu ellemediğini,

ertesi gün de bakkala giderek kent kart doldurttuğunda katılanın para üstünü vermeyerek senin bira borcun var diyerek hakarette bulunması ve sopa ile vurması üzerine kendisinin de eline bira şişesi alarak katılana vurduğunu belirtmesi, bu ertesi günkü sanığın katılanın kafasına bira şişesi ile vurması olayının mağdure ve katılan tarafından da doğrulanması ve İzmir 10. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/507 Esas 2013/746 Karar sayılı dosyasında o olaya ilişkin yargılama yapıldığının anlaşılması,

mağdurenin Adli Tıp Kurumu 6. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 28.04.2014 tarihli muayenesinde sanığın sadece saçını ellediğini, omzuna dokunduğunu söyleyerek cinsel içerikli hareket tarif etmemesi ve cinsel istismar suçunun 06.02.2013 tarihinde işlendiği iddia olunmasına rağmen sanığın 07.02.2013 tarihinde katılan ile kavga ederek katılanın kafasına bira şişesiyle vurması sonrası 08.02.2013 tarihinde cinsel istismar iddiasıyla şikayetçi olunması nedeniyle sanığın mağdurenin yanağını okşamasının cinsel kasıtla yapıldığı ispatlanamadığı gibi sanığın üzerine atılı cinsel istismar suçunu işlediğine dair de soyut iddia dışında mahkumiyete yeter

derecede her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği kanaatine varılarak beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, anlaşıldığından, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.09.2015 tarihli, 2013/168 Esas, 2015/258 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,