Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/9853 K.2023/3937

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ünye Ağır Ceza Mahkemesinin 02.10.2015 tarihli ve 2015/86 Esas, 2015/206 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılan mağdureye karşı işlediği iddia edilen çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçlarından atılı suçları işlediğinin sabit olmadığı gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 11.05.2019 tarihli ve 14-2015/385427 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Tüm dosya içeriği ile katılan mağdurenin aşamalardaki beyanlarına göre, sanığın mağdureye karşı çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçlarını işlediği sabit olduğu ve sevk maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği halde aksi gerekçeyle atılı suçlardan beraatine karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemeye yönelik sanık hakkında "2008 yılı içerisinde mağdurenin abisi olan sanık ... ve annesi ile birlikte pazara gittikleri, pazardan dönerken mağdurenın annesinin geriye döndüğü, sanık ...'ın mağdureyi evlerinin karşısında olan caminin kızlar lavabosuna götürdüğü, burada altını soyarak mağdureyi okşadığı,

daha sonra eve gittikleri, sanığın mağdureyi bu şekildeki okşamaları ve öpmelerinin bir iki ay devam ettiği, mağdurenın durumu annesine söyleyeceğini belirttiği, sanığın da "anneme söylersen seni döverim, seni öldürürüm, annemi öldürürüm" diye mağdureyi tehdit ettiği, sonra bir gün sanık ve diğer abisi ... ile evde iken, sanığın ...'ı bakkala yolladığı, daha sonnra sanığın mağdureyi yatak odasına götürdüğü, kıyafetlerini çıkardığı, mağdure ile ön taraftan cinsel ilişkiye girdiği, cinsel organını soktuğu, mağdurenin bağırdığı, mağdureyi yine tehdit ettiği, "asla kimseye söylemeyeceksin" dediği,

bu durumun bir iki sene devam ettiği, bir iki sene boyunca mağdurenin cinsel organına, sanığın cinsel organını sokarak evlerinde ilişkiye girmeye devam ettiği, mağdurenin 11 yaşına kadar bu şekilde devam ettiği, ilk olarak sanığın cinsel ilişkiye mağdure 9 yaşında iken girdiği, her seferinde cinsel organını sokarak cinsel ilişkiye ön taraftan girdiği, bu durumun daha sonraları kendiliğinden bittiği" iddiasıyla açılan kamu davası ile ilgili olarak;

Yapılan yargılama sonucunda mahkemece; "dosya kapsamında bulunan Samsun 19 Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Baştabipliğinin 11.03.2015 tarihli adli raporunda mağdurun bakire olduğunun belirtilmesi karşısında mağdurenin iddialarının adli raporla desteklenmediği gibi, sanığın aşamalardaki savunmalarında mağdura yönelik hiçbir suç işlemediğini, cinsel söz veya davranışta bulunmadığını belirtmesi, mağdurenin annesi tanık Naime'nin mağdurenin abisinin baskısından kurtulmak ve evden ayrılmak amacıyla bu şekilde iddialarda bulunduğunu beyan etmesi karşısında mağdurenin beyanlarına itibar edilemeyeceği kanaatine varıldığı,

Bu itibarla tüm dosya kapsamına göre; sanığın mağdureye karşı çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçlarını işlediğine dair cezalandırılmasına yeterli kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği" şeklindeki gerekçesine binaen sanığın atılı suçlardan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış ve katılan mağdure vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ünye Ağır Ceza Mahkemesinin 02.10.2015 tarihli ve 2015/86 Esas, 2015/206 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,