Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2022/10149 K.2023/8499

Bakırköy 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.03.2020 tarihli ve 2019/534 Esas, 2020/117 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir. 2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

25. Ceza Dairesinin, 08.04.2021 tarihli ve 2020/937 Esas, 2021/669 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan Bakanlık vekili ile katılan mağdur vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

3. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22.06.2022 tarihli Tebliğnamesinde Bakanlık vekili temyiz dilekçesinde 5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesi ve 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca herhangi bir temyiz sebebi göstermediği belirtilerek aynı sayılı Kanun'un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca "temyiz talebinin Reddi" yönünde görüş bildirilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğine, mağdure ile sanık beyanları arasındaki çelişkinin giderilemediğine, kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna yönelik olduğu görülmüştür.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre. A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanık hakkında Bakırköy Cumhuriyet Başsavcığının 24.12.2019 tarihli ve 2019/43111 esas numaralı iddianamesi ile mağdurenin olay tarihinde 6 yaşlarında olduğu 2012 yılında börek almak için evden dışarı çıktığı sırada, sanığın, mağdureye ailesine götürmek üzere düğün davetiyesi vermek istediğini söylediği, bu şekilde mağdureyi apartman girişine soktuğu, sonrasında mağdura kilosunu sorduğu, bu sırada mağdurun pijamasını indirerek vajina bölgesine parmağını soktuğu şeklindeki anlatımla ile sanık hakkında kamu davası açılmıştır.

2. İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda sanığın aşamalarda istikrarını koruyan ve dosya kapsamı itibarıyla aksi ispat edilemeyen suçlamaları kabul etmeyen, o tarihlerde İstanbul'da bulunmadığı, mağduru tanımadığı şeklindeki savunmaları, mağdurenin yapılan genital muayenesi sonucunda "Vücuda organ ve sair cisim sokulmasını içeren nitelikte cinsel içerikli eyleme maruz kalmış olduğunu gösteren bulgular saptanmadığı" yönünde kanaat içeren raporu, mağdurun annesinin anlatımlarının bizzat görgüye dayalı olmadığı gibi,

olay üzerinden yaklaşık 6-7 yıl geçtikten sonra kızı olan mağdurenin kendisine anlattıklarından ibaret oluşu tüm dosya kapsamı ile birlikte nazara alındığında; mağdurenin 30.09.2019 günü sanığı Piri sokağın başında gördüğü, kendisine nasılsın gibi sözler söylemesi üzerine korktuğu, kendisini taciz eden kişinin bu kişi olduğunu annesine söylemesi üzerine polis merkezine giderek şikayetçi olduğu,

olay tarihinde mağdurun 6 yaşında olduğu dikkate alındığında olaydan yaklaşık 6-7 yıl sonra sanığı teşhis etmesinin hayatın olağan akışına uygun düşmeyeceği, mağdurun olaydan 6-7 yıl sonra sanığı teşhisi ve olaya dair anlatımları dışında eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğine dair, sübuta yönelik başkaca somut delil bulunmadığı ve salt mağdurun beyanı ile sanığın cezalandırılması yoluna gidilemeyeceği değerlendirilmesi yapılarak şüpheden sanık yararlanır ilkesi de gözetilerek sanık hakkında atılı suçtan beraat kararı verildiği anlaşılmıştır. B.

Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediğinden istinaf talepleri esastan reddedilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesinin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak vicdani kanıya ulaşıldığı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Katılan Bakanlık vekili temyiz dilekçesinin temyiz sebepleri içerdiği anlaşılmakla Tebliğnamede temyiz talebinin reddi isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

25. Ceza Dairesinin, 08.04.2021 tarihli ve 2020/937 Esas, 2021/669 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bakırköy