Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2022/11014 K.2022/10275

Antalya 4. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 19.06.2020 gün ve 2018/392 Esas, 2020/174 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun kabulüyle hükümlerin kaldırılarak müsnet suçlardan mahkumiyetine Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp, 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi uyarınca takdiren duruşmasız yapılan incelemede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü: Katılanlar vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde: 5271 sayılı CMK'nın 294/1. maddesinde yer alan “Temyiz eden,

hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır” şeklindeki düzenleme de gözetilerek yapılan değerlendirmede, katılanlar vekilinin temyiz dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi göstermediği anlaşıldığından,

vaki temyiz isteminin aynı Kanunun 298. maddesi uyarınca REDDİNE, Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde: 5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede,

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun kabulü ile hükmün kaldırılarak müsnet suçtan mahkumiyetine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince: Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere,

ilk derece mahkemesinin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiriyle anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak.

Sanığın mağdura yönelik şantaj içeren mesajlarının mağdurun on beş yaşından küçük olduğu dönemde gerçekleştiği hususunda cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK’nın 103/2. maddesi ile belirlenen temel cezanın koşulları oluşmadığı halde aynı Kanunun 103/4. maddesi ile artırılması,