Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2022/11576 K.2022/9926

Adana 4. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 04.01.2022 gün ve 2021/11 Esas, 2022/1 Karar sayılı hükümlere ilişkin istinaf başvurusunun, çocuğun nitelikli cinsel istismar suçundan kurulan hüküm yönünden esastan reddine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm açısından ise kabulüyle hükmün kaldırılarak müsnet suçtan mahkumiyetine Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü: Mağdur vekilinin temyiz isteminin incelemesinde.

Mağdurun kayden 17.01.2004 doğumlu olup, kovuşturma evresinde 18.01.2021 tarihli dilekçesi ile on yedi yaşı içerisinde olan mağdurun, sanıktan şikayetçi olmadığını beyan etmesi karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin davaya katılma ve hükümleri temyize hakkı bulunmadığı gibi mahkemece verilen katılma kararı da bu hakkı vermeyeceğinden, vaki temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE, Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde.

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve sanık müdafisinin temyiz dilekçesinde belirttiği nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen yargılama neticesinde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan verilen mahkumiyet kararı açısından vaki istinaf başvurusunun reddine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden,

sanık müdafisinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelemesine gelince.

Mağdur ...'in olay tarihinde Reis Oto Yıkama isimli iş yerinde çalıştığı, 24.12.2020 tarihinde saat 18.30 da iş yerinden çıkarak ikametine gitmek için sanık ...'ın sevk ve idaresindeki E76 numaralı...plaka sayılı özel halk otobüsüne bindiği, aracın Buruk Mahallesine yaklaşması üzerine mağdurun inmek istediğini söylediği, sanığın mağdura ''sen okulda inmeyecek misin?'' dediği, mağdurun da cevaben ''fark etmez ben okulda da inerim'' diyerek araçtan inmediği,

bunun üzerine sanığın tekrar mağdura hitaben ''dönüşte inersin, Suriye'lilerin kampına gidelim, Suriye'lileri bırakalım, seni bırakırım'' dediği ve birlikte Suriye'lileri kampa kadar götürerek bıraktıkları, dönüş yolunda araç içerisinde sanık ile yalnız kalan mağdurun sağ ön yolcu koltuğuna oturduğu, seyir halde oldukları sırada sanığın mağdurun bacaklarını tutarak sıktığı ve ''belli sporcusun'' dediği,

sanığın ilk cinsel istismar eyleminin bu şekilde başlamış olduğu ve mağdurun araçtan inmesi anına kadar artarak devam ettiği, sanığın bu ana kadar mağduru araçta tutmak için sarf ettiği söz ve davranışların hile boyutuna ulaşmadığı gibi cebir ve tehdit niteliğinde bir eyleminin de söz konusu olmadığı, öte yandan mağdurla yalnız kalmaya başladığı ana kadar geçen zamanda sanığın cinsel istismar kastı ile hareket ettiğini gösteren bir davranışının olmadığı, o ana kadar TCK'nın 109/1. maddesinde düzenlenen "hukuka aykırı olarak bir yere gitmek veya bir yerde kalmak suretiyle hürriyetinden yoksun bırakma" şeklinde bir eylemde bulunmadığı,

ilk dokunma ile başlayan cinsel istismar eyleminin işlendiği sırada ve fiille sınırlı süreyle mağdurun iradesiyle hareket edebilme imkanının ortadan kaldırılmasının da bu suçu oluşturmayacağı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,