Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2022/13953 K.2023/507

Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

1. Sanık hakkında mağdure ...'ye karşı çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükümde, ilk gün gerçekleşen elini omzuna atma ve ellemeye çalışma şeklindeki eylemin sarkıntılık düzeyinde kalan çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturup, temel cezanın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi gereğince belirlenmesi, 19.05.2015 tarihinde sanığın mağdureye karşı cinsel bir eyleminin bulunmaması nedeniyle zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması,

2. Sanık hakkında mağdure ...'e karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümde eylemin cebir, tehdit, hile ile işlendiğine dair somut delil bulunmadığından temel cezanın 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası gereğince belirlenmesi, Gerektiğinden bahisle Yargıtay (kapatılan)

14. Ceza Dairesinin, 21.04.2016 tarihli ve 2016/2601 Esas, 2016/4107 Karar sayılı, düzeltilerek onama kararının sanık hakkında mağdure ...'ye yönelik çocuğun cinsel istismarı ve mağdure ...'e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden kaldırılması, Gebze

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.12.2015 tarih 2015/243 Esas 2015/462 Karar sayılı ilamı ile sanık hakkında mağdure ...'ye yönelik çocuğun cinsel istismarı, mağdure ...'e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin bozulması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

1. Mağdure ...'nin aşamalardaki beyanları ve tüm dosya kapsamına göre sanığın 18.05.2015 günü mağdurenin omzuna elinin atıp boynuna dokunmaya çalışma şeklinde ani ve kesintili gerçekleşen eyleminin sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi, 19.05.2019 günü mağdurenin sanığın kendisine yönelik cinsel bir eyleminden bahsetmemesi karşısında atılı suçun birden fazla kez işlendiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından müsnet suçtan belirlenen temel cezanın zincirleme suça ilişkin 5237 sayılı Kanun’un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince arttırılması,

2. Mağdure ...'in 18.05.2015 tarihinde mağdureler ... ve ...'nın yanında bulunmadığı, 19.05.2015 tarihinde ise diğer mağdurelerin isteğiyle sanığın bulunduğu yere gittiği, eylemin gerçekleştiği yere gitmesinde sanığın cebir, tehdit ve hile içeren hareketinin bulunduğuna dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümde temel cezanın 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası gereğince belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması nedenleriyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE, 2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Yargıtay (kapatılan) 14. Ceza Dairesinin, 21.04.2016 tarihli ve 2016/2601 Esas, 2016/4107 Karar sayılı düzeltilerek onama ilâmının sanık hakkında mağdure ...'ye karşı çocuğun cinsel istismarı, mağdure ...'e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden KALDIRILMASINA,

3. Gebze