Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2022/15736 K.2023/2698

İzmir 21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.10.2022 tarihli ve 2022/530 Esas, 2022/714 Karar sayılı kararı ile Yargıtay

9. Ceza Dairesinin, 29.03.2022 tarihli ve 2021/27015 Esas, 2022/2956 Karar sayılı son bozma kararına karşı verilen direnme kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun'un) 307 nci maddesine, 7165 sayılı Kanun’un 9 uncu maddesi ile eklenen, üçüncü fıkrası ve aynı maddenin dördüncü fıkrası uyarınca doğrudan temyiz yoluna tabi olduğu belirlenmekle.

Mahkemece verilen direnme kararının. 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin direnme kararını temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 22. Sulh Ceza Mahkemesinin, 10.06.2014 tarihli ve 2013/805 Esas, 2014/749 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. İzmir

22. Sulh Ceza Mahkemesinin, 10.06.2014 tarihli ve 2013/805 Esas, 2014/749 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay kapatılan 14. Ceza Dairesinin 10.04.2019 tarihli ve 2015/8745 Esas, 2019/8989 Karar sayılı kararı ile sanığa ek savunma hakkı tanınmadan hüküm kurulması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 3. İzmir

21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.10.2019 tarihli ve 2019/511 Esas, 2019/638 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 105 inci maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 4. İzmir

21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.10.2019 tarihli ve 2019/511 Esas, 2019/638 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay kapatılan

14. Ceza Dairesinin 08.05.2021 tarihli ve 2020/6509 Esas, 2021/3470 Karar sayılı kararı ile Sanığın işlediği cinsel taciz suçunun üst sınırının iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektirmesi ve mahkemece mahkumiyet hükmü kurulmasının ardından 17.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen 5271 sayılı Kanun’un 251. maddesindeki basit yargılama usulüne dair kanuni düzenlemeden sonra 7188 sayılı Kanunun geçici 5 inci maddesinin 1/c bendine yönelik olarak 19.08.2020 günlü,

31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 25.06.2020 tarih ve 2020/16 Esas-2020/33 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanunun 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan “kovuşturma evresine geçilmiş” ibaresinin, aynı bentte yer alan “basit yargılama usulü” yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptal edilmesi karşısında, anılan karara istinaden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. İzmir 21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.09.2021 tarihli ve 2021/526 Esas, 2021/633 Karar sayılı kararı ile bozma kararına uyularak ancak basit yargılama usulü uygulanmadan sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 105 inci maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 6. İzmir

21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.09.2021 tarihli ve 2021/526 Esas, 2021/633 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 29.03.2022 tarihli ve 2021/27015 Esas, 2022/2956 Karar sayılı kararı ile mahkemece bozma öncesi gerçekleştirilen yargılama sonucunda verilen son mahkumiyet kararının temyiz incelemesinde 17.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesindeki basit yargılama usulüne dair kanuni düzenlemenin ardından 7188 sayılı Kanunun geçici 5 inci maddesinin 1/c bendine yönelik olarak 19.08.2020 günlü,

31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 25.06.2020 tarih ve 2020/16 Esas-2020/33 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Kanunla 7188 sayılı Kanunun 31. maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan “kovuşturma evresine geçilmiş” ibaresinin, aynı bentte yer alan “basit yargılama usulü” yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptal edilmesi karşısında,

anılan karara istinaden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğundan bahisle kararın bozulması üzerine söz konusu ilama uyan mahkemece esasen ceza miktarı itibarıyla sanığın lehine olan basit yargılama usulünün tatbiki suretiyle hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde uygulama yapılması, nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 7. İzmir

21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.10.2022 tarihli ve 2022/530 Esas, 2022/714 Karar sayılı kararı ile Dairemizin 29.03.2022 tarihli ve 2021/27015 Esas, 2022/2956 Karar sayılı kararına direnilmesi ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 105 inci maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz İstemi Özetle, kararın basit yargılama işlemleri yapılmadan kurulan hüküm olması sebebiyle hukuka aykırı olduğuna ve sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın 112 acil servisi çok sayıda arayarak katılan mağdurlara karşı cinsel taciz içeren sözleri kullanması sebebiyle sanık hakkında mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmıştır. Dosya kapsamında bulunan deliller; katılan mağdurların aşamalarda alınan beyanları, sanığın aşamalarda alınan savunmaları, polis tutanakları, 112 acil servise ait olay tarihlerine ilişkin ses kayıt dökümlerinden ibarettir.

IV. GEREKÇE

Mahkemenin direnme kararı,17.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesindeki basit yargılama usulüne dair kanuni düzenlemenin ardından 7188 sayılı Kanunun geçici 5 inci maddesinin 1/c bendine yönelik olarak 19.08.2020 günlü, 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 25.06.2020 tarih ve 2020/16 Esas-2020/33 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Kanunla 7188 sayılı Kanunun 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan “kovuşturma evresine geçilmiş” ibaresinin,

aynı bentte yer alan “basit yargılama usulü” yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptal edilmesi karşısında, anılan karara istinaden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle yerinde görülmemiştir.

V. KARAR