Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2022/7705 K.2023/2282

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.05.2014 tarihli ve 2013/79 Esas, 2014/160 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Dairemizin 07.10.2021 tarihli ve 2021/1304 Esas, 2021/8246 karar sayılı kararı ile mağdurenin aşamalardaki beyanları, savunma, teşhise konu fotoğrafın sanığın olay tarihinden 8 yıl öncesine ait çocukluk fotoğrafı olması ile kollukta yaptırılan canlı teşhis işleminin 2559 sayılı Polis Vazife ve Salahiyet Kanunu'nun (2559 sayılı Kanun) ek 6 ncı maddesine uygun olmaması, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi nedeni ile bozma kararı verilmiştir.

3. Bozma ilamı üzerine İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.03.2022 tarihli ve 2021/494 Esas, 2022/100 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir. 4. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 27.04.2022 tarihli ve 9-2022/61073 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Mağdurenin kesin ve tereddütsüz şekilde sanığı teşhis ettiğine, suçun sübut bulduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamı üzerine, bozma öncesi kararda mağdure kendisine karşı cinsel istismar eylemini gerçekleştiren kişinin sanık olduğunu teşhis etmiş ve bu teşhis hükme esas alınmış ise de, sanığın aşamalarda değişmeyen şekilde atılı suçlamayı kabul etmediği,

sanığın teşhisi işleminde teşhise konu fotoğrafının olay tarihinden 8 yıl öncesine ait çocukluk fotoğrafı olduğu ve kollukta yaptırılan canlı teşhis işleminin 2559 sayılı Kanun'un ek 6 ncı maddesine uygun olmadığı anlaşıldığından mağdurenin soyut beyanı dışında sanığın üzerine atılı suçu işlediğine ilişkin cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek, sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Mahkemenin gerekçesi ile tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı anlaşılmakla, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Onama sebebine uygun olarak Tebliğname'de bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul