Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/10815 K.2023/8178

Mersin 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.03.2023 tarihli ve 2022/363 Esas, 2023/83 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ile üçüncü fıkrasının (c) bendi, 43 üncü, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 16 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi

12. Ceza Dairesinin, 02.06.2023 tarihli ve 2023/886 Esas, 2023/629 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Özetle kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, sanık beyanları ile tüm dosya kapsamı nazara alındığında mağdurenin iddialarının soyut nitelikte olduğuna, eksik incelemeyle karar verildiğine, sanık lehine takdiri indirim nedenlerinin uygulanmadığına, hükmün gerekçesiz olduğuna, kararın bozulması talebine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara ilişkindir. B.

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Özetle sanık hakkında takdiri indirim uygulanmaksızın üst sınırdan ceza verilmesi gerektiğine, katılan kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesine ve kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre. A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü Sanığın öz kızı olan mağdureye karşı 2021 yılının yaz aylarından başlayarak mağdurenin ifade tarihinden bir buçuk ay öncesine kadarki süre içerisinde, yedi kez cinsel saikle, mağdurenin kıyafetleri üzerinden ve içerisinden göğüslerine, kalçalarına ve özel bölgelerine dokunması,

son olayda da mağdurenin kıyafetlerinin içerisinden elini sokarak göğüslerini, poposunu, bacaklarını ve ön özel bölgesini okşayarak dokunduktan bir müddet sonra mağdurenin altında bulunan şort ve iç çamaşırını çıkartarak kendi kıyafetini de çıkartıp penisini mağdurenin vajinasına sürtmesi şeklinde gerçekleştiği kabul edilen eylemlerinden, Mahkemece tüm dosya kapsamına göre sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine karar verildiği görülmüştür. B.

Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın "Ailenin Korunması ve Çocuk Hakları" başlıklı 41 inci maddesinde ailenin huzur ve refahı ile özellikle anne ve çocukların korunmasına yönelik olarak her türlü istismar ve şiddete karşı çocukları koruyucu tedbirleri alma görevinin Devlete ait olduğu açıkça belirtilmiştir.

6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un 20 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince ...'nın kadın, çocuk ve aile bireylerine yönelik olarak uygulanan şiddet veya şiddet tehlikesi nedeniyle açılan davalara katılabileceği belirtilmiştir. Kanuni düzenleme dikkate alındığında Bakanlığın davaya katılması doğrudan Anayasa ve kanundan kaynaklanan koruma görevine ilişkin olup, Bakanlığa yüklenen bir kamu görevidir.

Bu kapsamda değerlendirme yapıldığında 5271 sayılı Kanun'un 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan zarar görme şartı katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı ve vekili lehine koşulları sağlanmadığından vekalet ücretine hükmedilmemesi hukuka aykırı bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Adana Bölge Adliye Mahkemesi

12. Ceza Dairesinin, 02.06.2023 tarihli ve 2023/886 Esas, 2023/629 Karar sayılı kararında sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Mersin