Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/11313 K.2024/1591

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ

SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR Sanık hakkında cinsel saldırı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Burdur Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile sanığın cinsel saldırı suçundan, 6545 sayılı Kanun değişikliği sonrası 5237 sayılı Kanun’un 102 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiş; sanık müdafiinin temyizi üzerine Yargıtay

9. Ceza Dairesinin 01.11.2022 tarihli ve 2021/5885 Esas, 2022/9742 Karar sayılı kararı ile mağdurenin ruh sağlığının bozulduğuna ilişkin raporun yetişkinlerde bir yıl geçmeden alınamayacağı gözetilmeden usulune uygun olmayan rapor nazara alınarak buna göre 6545 sayılı Kanun değişikliğinin sanık aleyhine değerlendirildiğinden bahisle bozulmasına karar verilmiş.

Burdur Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile sanığın cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Kanun’un 102 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ile Müdafiinin Temyiz İsteği Özetle; sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine, suçun işlendiğine ilişkin katılan beyanı dışında delil olmadığına, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, sanık ile müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak.

Suçun sonucu olarak katılanın ruh sağlığının bozulup bozulmadığına dair raporun Adli Tıp Kurumunun bilinen uygulamalarına göre yetişkinlerde suç tarihinden itibaren en az bir yıl geçtikten sonra ve Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan veya Yükseköğretim Kurumları veya birimlerinde Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulu ölçütlerine göre, içinde en az bir adli tıp uzmanı ile tetkik edilecek konunun uzmanı bir hekimin zorunlu katılımıyla ve en az beş kişiden oluşacak bir heyetten alınıp,

sonucuna göre 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanunla getirilen düzenlemeler de gözetilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken dört kişilik Süleyman Demirel Üniversitesi Adli Tıp Ana Bilim Başkanlığı tarafından düzenlenen yetersiz rapora dayanılarak katılanın ruh sağlığının bozulduğundan bahisle 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemelerin sanık aleyhine değerlendirilmesi suretiyle yazılı şekilde hüküm tesisi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR