Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/11705 K.2024/5225

Bakanlık vekilinin temyiz isteminin süresinde olduğu gibi Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 40/2. maddesinde yer alan “Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır” ve 5271 sayılı Kanun'un 34/2.maddesinde bulunan “Kararlarda, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekilleri belirtilir” şeklindeki düzenlemeler nazara alındığında,

Mahkemece verilen kararda 291/1. maddesindeki temyize ilişkin on beş günlük kanuni sürenin belirtilmesinin yanı sıra süresinde verilen temyiz dilekçesiyle talep edildiği takdirde gerekçeli hükmün tebliğinden işlemeye başlayan yedi günlük süresi içerisinde gerekçeli temyiz dilekçesi verilmesinin zorunlu olduğuna dair 295/1. maddesinin de yer alması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle katılan mağdure vekilinin gerekçeli temyiz dilekçesinin de süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1.maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı,

yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir. Katılan mağdure vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, hükmün niteliği itibariyle 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Temyiz İncelemesinin Kapsamına Göre 1.Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması uyarınca Ankara

7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.05.2019 tarihli ve 2018/425 Esas, 2019/218 Karar sayılı kararıyla mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın atılı suçtan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103/1-1.cümlesi ve 62. maddesi uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair kararın istinaf edilmesi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

27. Ceza Dairesinin, 30.03.2021 tarihli ve 2021/222 Esas, 2021/501 Karar sayılı kararıyla istinaf başvurularının esastan reddine dair kararın temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 30.03.2022 tarihli ve 2021/24384 Esas, 2022/3058 Karar sayılı kararıyla hükmün "...Yargılama sırasında sanık ile müdafisinin olay öncesi mağdurenin on altı yaşında olduğunu söylediği yönündeki savunmaları, mağdure beyanları ve tüm dosya içeriği nazara alındığında,

ilk derece mahkemesince olayda 5237 sayılı TCK'nın 30. maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı tartışıldıktan sonra karar verilmesi gerekirken bu konuda herhangi bir değerlendirme yapılmaksızın eksik gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 230. maddesine muhalefet edilmesi karşısında, söz konusu karara yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi,..." gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

2. Bozma üzerine Ankara 7. Ağır Ceza Mahkemesinin kararıyla mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223/2-c.maddesi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Sanık hakkında üst sınırdan ve takdiri indirim hükümleri uygulanmadan hüküm kurulması gerekirken beraat kararı verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna, kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir. B.

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile karar verildiğine, hata hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığına, vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

III. GEREKÇE

Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, kararın niteliği ve 5271 sayılı Kanun'un 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı ve Devletin kanundan kaynaklanan koruma yükümlülüğünü yerine getirmesi nedeniyle vekalet ücretlerine hükmedilmemesinin de yerinde olduğu anlaşıldığından,

kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara

7. Ağır Ceza Mahkemesinin kararında katılan Bakanlık vekili ve katılan mağdure vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/2-a. maddesi uyarınca Ankara