Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/12283 K.2024/232

Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.10.2015 tarihli ve 2015/135 Esas, 2015/199 Karar sayılı kararının, katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: 1. Katılan vekilin temyizi üzerine; dava dosyası ile UYAP kayıtlarının tetkikinde Isparta 2. Ağır Ceza Mahkemesi 2013/90 Esas sayılı dosyasında mağdurenin annesi olan katılanın, mağdureye karşı çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık olarak yargılandığı görülmüştür.

2. Katılan mağdure hakkında İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 29.09.2014 günlü raporda hafif orta derecede zeka geriliği bulunduğunun belirtilmesi karşısında, Dairemizin 29.09.2022 tarihli ve 2021/9884 Esas, 2022/8446 Karar sayılı ilamı ile mağdurenin vasisinin olup olmadığı araştırılıp, bulunduğu takdirde vesayet kararının dosya içerisine alınarak vasiye gerekçeli kararın tebliği,

aksi halde mağdureye 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 405 inci maddesine göre annesi dışında vasi tayin edildikten sonra temyiz hakkı bulunduğundan gerekçeli kararın atanacak vasiye tebliği için esası incelenmeyen dosyanın Mahkemesine iadesine karar verildiği anlaşılmıştır.

3. Doğubayazıt Sulh Hukuk Mahkemesinin 20.09.2023 tarihli ve 2023/18 Esas, 2023/431 Karar sayılı kararı ile vasilik talebinin reddine karar verildiği ve Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden (UYAP) yapılan incelemede bu kararın 18.10.2023 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

4. Şikayet tarihinde on beş yaşını ikmal etmiş bulunan ve şikayet hakkı kendisinde olduğu anlaşılan katılan mağdureye yaş küçüklüğü nedeniyle atanan vekile gerekçeli kararın usulüne uygun şekilde 11.11.2015 tarihinde tebliğ edildiği görülmüştür.

5. Dosya kapsamından katılan mağdurenin yargılama sırasında Tönge Bakım Rehabilitasyon ve Aile Danışma Merkezinde kaldığı anlaşılmış, katılan mağdureye gerekçeli kararın usulüne uygun şekilde 11.11.2015 tarihinde söz konusu adrese tebliğ edildiği görülmüştür. 6. Katılan mağdure ve vekiline usulüne uygun tebligat yapılmasına rağmen hükmü temyiz etmedikleri görülmüştür.

7. Yukarıda açıklanan nedenlerle, katılana atanan zorunlu vekilin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı, hükmün, karar tarihi itibarıyla da 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, katılan vekilinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak,