Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/12292 K.2024/5327

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

- OLAY VE OLGULAR 1. Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103/1-2, 43/1 ile 109/1, 109/3-f, 109/5, 58, 53/1. maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Ankara Batı

3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.10.2014 tarihli ve 2013/226 Esas, 2014/231 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçu reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek müsnet suçtan süresinde şikayet hakkı kullanılmadığı gerekçesiyle aynı Kanun'un 73/1. maddesi ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi uyarınca kamu davasının düşmesine; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, aynı Kanun'un 223/2-a maddesi uyarınca beraatine dair kararının katılan mağdure vekili ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay

9. Ceza Dairesinin 01.12.2022 tarihli ve 2021/2402 Esas, 2022/10831 Karar sayılı kararı ile " olayın oluş şekli, mağdurenin özde değişmeyen beyanları ve bunu destekleyen doktor raporları, sanığın tevilli ikrarı ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, mağdurenin rızasıyla sanıkla kaçtıktan sonra sanığın zor kullanarak mağdureyle cinsel ilişkiye girdiği ve mağdureyi yanında rızası dışında tuttuğu anlaşılmakla, sübuta eren eylemleri nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 103/2, 43/1 ve 109/2, 109/3-f, 109/5. maddelerince cezalandırılması gerekirken beraatine karar verilmesi" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

2. Yargıtay 9. Ceza Dairesinin bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda Ankara Batı

3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.06.2023 tarihli ve 2023/115 Esas, 2023/334 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103/2, 43/1, 53, 58. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanun'un 109/2, 109/3-f, 109/5, 53, 58. maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve Müdafiinin Temyiz İsteği Düzeltilen yaşına göre suç tarihinde on beş yaşını doldurduğu anlaşılan katılan mağdurenin rızası ile sanıkla cinsel ilişkiye girdiğine, sanığın ancak reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan cezalandırılabileceğine, süresinde yapılan bir şikayet olmadığından da kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiğine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan da katılan mağdurenin rızası olduğundan beraatine karar verilmesi gerektiğine, on dokuz yaşında olduğunu söyleyen katılan mağdurenin kendi isteğiyle sanıkla geldiğine,

daha sonrasında katılan mağdurenin dayısının tecavüzüne uğradığını ve madde bağımlısı olduğunu sanığa söylediğine, sanığın mağdureyi jandarmaya kendisinin teslim ettiğine ve saire ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR