Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/1324 K.2023/2921

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.02.2008 tarihli ve 2007/316 Esas, 2008/35 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir. 2. Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.02.2008 tarihli ve 2007/316 Esas, 2008/35 Karar sayılı kararının Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin 17.12.2012 tarihli ve 2011/6257 Esas, 2012/13123 Karar sayılı kararı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükmün onanmasına, nitelikli cinsel saldırı suçundan verilen kararın, sanığın mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 3. Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin 17.12.2012 tarihli ve 2011/6257 Esas, 2012/13123 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı, 27.02.2013 tarihli ve 5-2008/139479 sayılı itirazıyla, sanığın üzerine atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediğinin kabulünün gerektiği, onamaya ilişkin kararın kaldırılması, anılan suç yönünden bozma kararı verilmesi talep edilmiştir. 4. Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin 27.05.2013 tarihli ve 2013/3024 Esas, 2013/6614 Karar sayılı kararıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazını yerinde görmeyerek dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir.

5. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 12.05.2015 tarihli ve 2013/14-550 Esas, 2015/158 Karar sayılı kararıyla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görülerek, Dairenin onama kararının kaldırılmasına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğinden bahisle kararın bozulmasına karar verilmiştir. 6. Bursa

3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.02.2017 tarihli ve 2015/408 Esas, 2017/40 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin ikinci ve beşinci fıkraları ile 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci ve beşinci fıkraları ile 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

7. Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.02.2017 tarihli ve 2015/408 Esas, 2017/40 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 13.11.2018 tarihli ve 2018/7061 Esas, 2018/6628 Karar sayılı kararı ile verilen hükümlerin onanmasına karar verilmiştir.

8. Mağdure Melike 26.01.2021 tarihinde, sanığın kendisine baskı ve zorlama yapmadığını, olayın kendi rızasıyla gerçekleştiğini, vicdan azabı çektiğini belirten dilekçeyi Mahkemeye sunmuştur. Sanık müdafii de bu dilekçe üzerine Mahkemeden yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunmuş ve Mahkemece de 15.03.2021 tarihli ek kararıyla sanık hakkında verilen mahkumiyet kararının infazının durdurulmasına ve yeniden yargılama için dosyanın esasa kaydedilmesine karar vermiştir. 9. Bursa

3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.10.2022 tarihli ve 2021/241 Esas, 2022/378 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından, Mahkemenin 02.02.2017 tarihli ve 2015/408 Esas, 2017/40 Karar sayılı hükümlerinin tüm sonuçları ile ortadan kaldırılarak hükmün iptaline, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca atılı suçlardan sanığın beraatine karar verilmiştir.

10. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 30.01.2023 tarihli ve 9-2022/165728 sayılı bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi Sonradan değişen mağdure beyanlarının yeni olay veya yeni delil niteliğinde olmadığına, tanık ...beyanları dikkate alındığında mağdurenin ilk beyanları bakımından baskı kurulduğuna ilişkin somut delil mevcut olmadığına, bu nedenle mağdurenin yargılanmanın yenilenmesi sonrasındaki beyanlarının sanığı suçtan kurtarmaya yönelik olduğuna, yargılanmanın yenilenmesi sebeplerinin mevcut olmadığına, sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ve mağdurenin bir buçuk yıldır arkadaşlık yaptığı, olay günü ailesi ile tanıştıracağı yalanını söyleyerek mağdureyi tanık M.'ye ait eve götürdüğü ve burada mağdurenin yalnız olduklarını evde kimsenin olmadığını görerek gitmek istemesi üzerine ellerinden bağlayarak zorla cinsel ilişkiye girdiği olayda, yukarıda hukuki süreç başlığı altında anlatılan safahat sonucunda Mahkeme, mağdurenin 26.01.2021 havale tarihli dilekçesini "Yeni delil" niteliğinde kabul ederek yargılamanın yenilenmesine karar vermiştir.

Sanığın aşamalardaki savunmalarında eylemin mağdurenin rızası dahilinde olduğunu belirtmesi, mağdurenin beyanlarında ise sanığın, ellerini bağlayıp bağlamamasına ilişkin çelişkinin bulunması, olaydan sonra mağdurenin sanık ile birçok kez telefon görüşmesi yapmış olması, bu iletişimin tespiti kayıtları Mahkemede mağdureye sorulduğunda sanığı sevdiğini bu nedenle ona güvendiğini ve kendisini bırakmasını istemediği için telefonla görüştüğünü ancak sanığın kendisini oyaladığını anladıktan sonra şikayetçi olduğunu belirtmiş olması, eylemin zorla ve cebir kullanılarak gerçekleştiği iddiasına karşılık mağdurede darp cebir izine rastlanılmaması,

olayın apartman dairesinde gerçekleşmiş olması nedeniyle mağdurenin bağırması halinde komşuların sese gelebileceği hususu, yine sanık ve mağdurenin olaydan sonra birlikte evden ayrılışı, sanığın mağdureyi otobüs durağına kadar bırakması, mağdurenin olaydan hemen sonra şikayetçi olmaması şeklindeki yargılamanın yenilenmesi öncesinde var olan hususların, yargılamanın yenilenmesi aşamasında mağdurenin hükmün kesinleştikten sonra, dilekçe içeriğinde beyan ettiği üzere sanıkla rızaen cinsel ilişkiye girdiklerini, toplum ve çevre baskısı nedeniyle daha önceden gerçekleri anlatamadığını belirtmesi,

her ne kadar yeniden yargılanma aşamasında dinlenen tanıklarca mağdurenin baskıya ilişkin beyanları desteklenmemiş ise de mağdurenin beyanlarının babasının vefatından sonra değişmesinin, üzerindeki baskının delili niteliğinde olduğu, olayın tek tanığının mağdure olduğu, sanık ve mağdurenin rıza ile cinsel ilişkide bulunduklarının kabulünün gerektiği anlaşılmakla sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 311 inci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendine göre; kesinleşen bir hükümle sonuçlanmış bir dava, “Yeni olaylar veya yeni deliller ortaya konulup da bunlar yalnız başına veya önceden sunulan delillerle birlikte göz önüne alındıklarında sanığın beraatini veya daha hafif bir cezayı içeren kanun hükmünün uygulanması ile mahkûm edilmesini gerektirecek nitelikte olursa” hükümlü lehine olarak yargılamanın yenilenmesi yoluyla tekrar görülür.

Yargılamanın yenilenmesinin istisnai kanun yolu olduğu Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.03.2014 tarih, 2012/3-909 Esas, 2014/121 sayılı kararında, “Yargılamanın yenilenmesindeki amaç kanunda istisnai ve sınırlı olarak sayılan hallerin gerçekleşmesi halinde, gerçeğin araştırılması böylece toplumun ve sanığın menfaatinin korunması olduğundan, kesin hükme yönelik olarak ileri sürülen ve gerekli şartları taşımayan her türlü yenileme talebini dikkate alınması söz konusu olmayacaktır.” şeklinde vurgulanmıştır.

Dosyada yer alan mağdurenin beyanlarının gerçeği ifade etmeyebileceğinin yargılama aşamasında, temyiz incelemesi ile Dairesinde ve Ceza Genel Kurul incelemesinde de tartışıldığı anlaşılmakla onanarak kesinleşen hüküm hakkında 5271 sayılı Kanun'un 311 inci ve devamı maddelerinde düzenlenen yargılamanın yenilenmesi nedenleri bulunmadığından, aynı Kanun'un 323 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca yargılamanın yenilenmesi talebinin reddi ile önceki hükmün onaylanması ve hükmün aynen infazına karar verilmesi yerine sanık hakkında atılı suçlardan beraat karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR