Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/13411 K.2024/1228

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, dördüncü fıkrası ve 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve beşinci fıkrası uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Diyarbakır

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.05.2023 tarihli ve 2023/10 Esas, 2023/113 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, dördüncü fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 19 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına;

kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, dair verilen kararın sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine, Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi

7. Ceza Dairesinin kararı ile istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. 2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Çocuğun cinsel istismarı suçu yönünden eylemin sarkıntılık aşamasında kaldığına, sanığın eylemi her iki elini kullanarak gerçekleştirdiğinden cebir uygulamasına imkan olmadığına, katılan mağdurenin de bu yönde bir iddiası olmadığına, sanığın uyuşturucu etkisi altındayken eylemi gerçekleştirmesi ve sonrasında suçunu kabul ederek pişmanlığını dile getirmesine rağmen Mahkemece gerekçesiz şekilde üst sınırdan ve yanlış gerekçesiyle takdiri indirim uygulamadan ceza verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden;

katılan ile mağdurenin beyanları arasında çelişki olduğuna, eylemin gerçekleşip gerçekleşmediği şüphedeyken Mahkemece kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ceza verilmesinin ve teşdit uygulanmasının hatalı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2. Oluşa uygun kabule göre Mahkemece sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eylemini cebirle işlediği kabul edilmesine karşın temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası yerine yazılı şekilde aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenmesi ve çocuğun cinsel istismarı suçundan hüküm kurulurken aynı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının üçüncü cümlesi yerine 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinin tatbik edilmesi,

3. Sanığın, katılana yönelik eylemine ilişkin temel ceza belirlenirken 5327 sayılı Kanun'un 61 inci maddesinin birinci fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlar ile aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklindeki kanuni düzenleme nazara alındığında, olayın emsallerine göre daha ağır nitelikte olduğunu gösteren bir özelliğin bulunmaması ve yapılan arttırımlarla ortaya çıkan sonuç ceza miktarı dikkate alındığında "olayın oluş şekli,

sanığın kastının yoğunluğu" nedenlerine dayanılarak kanundaki tanımlamaları tekrarlayıp hak ve nesafet kuralları ile orantılılık ilkesine uymayacak şekilde alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle cezanın belirlenmesi,

4. Duruşma tutanaklarına yansıyan olumsuz bir tavrı bulunmayan sanığın aşamalarda alınan savunmasında olaydan pişmanlık duyduğunu da belirttiğinin anlaşılması karşısında 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında takdiri indirim nedeninin uygulanmasına karar verilip verilmeyeceği değerlendirilirken "Sanığın pişmanlık göstermemesi hususları'' şeklindeki dosya içeriği ile bağdaşmayan yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile anılan hükmün tatbikine yer olmadığına karar verilmesi, Hukuka aykırı bulunmuştur.

5. Bozma sebeplerine göre Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçede açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi

7. Ceza Dairesinin, 13.07.2023 tarihli ve 2023/751 Esas, 2023/688 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci, 307 nci maddesinin beşinci fıkrası gereği kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla, Tebliğname’ye aykırı olarak oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi