Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/13502 K.2023/8989

Bakanlık vekili ile sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin, 02.07.2020 tarihli ve 2020/480 Esas, 2020/2898 Karar sayılı ilamı ile direnme kararında belirtilen gerekçeler yerinde görülmeyerek direnme kararıyla ilgili hüküm kurulmak üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmesinin ardından Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 31.05.2023 tarihli ve 2020/14-310 Esas, 2023/321 Karar sayılı ilamı ile direnme gerekçesinin isabetli olduğuna, uygulamanın denetlenmesi için dosyanın Dairemize gönderildiği belirlenmekle.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen direnme kararının.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin direnme kararını temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir Bölge Adliyesi Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 19.04.2018 tarihli ve 2018/66 Esas, 2018/824 Karar sayılı kararının, katılan Bakanlık vekili, sanık ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin, 27.12.2018 tarihli ve 2018/7238 Esas, 2018/7813 Karar sayılı kararı ile özetle bozma ilamına uyulduğu halde ilamda belirtilen gerekçeyle sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken mahkûmiyetine hükmolunması nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. 2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

15. Ceza Dairesinin, 22.05.2019 tarihli ve 2019/344 Esas, 2019/791 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca önceki hükümde direnilmesi ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, dördüncü fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Özetle; sanık hakkında takdiri indirim yapılmasının uygun olmadığına, kararın bozulması istemine ilişkindir. B. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Özetle; katılan mağdurenin beyanlarının tutarsız ve çelişkili olduğuna, annesi tarafından yönlendirildiğine, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, usul ve kanuna aykırı kararın bozulması istemine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü Özetle katılan mağdurenin arkadaşı inceleme dışı katılan mağdur ... ile birlikte evlerinin yakınlarda oyun oynadıkları sırada sanığın yanlarına giderek.

"Sizi eve götüreyim, elma vereyim." dedikten sonra adı geçenleri evine götürdüğü, inceleme dışı katılan mağdur ...'i evin bir odasına bıraktıktan sonra katılan mağdureyi de kendi odasına aldığı, sanığın meyve kesmek için kullanılan büyük bir bıçakla tehdit ederek katılan mağdurenin tüm kıyafetlerini çıkarttığı, bu sırada sanığın da vücudunun üst kısmındaki kıyafetlerini çıkartarak katılan mağdureyi dudağından ve elinden öptüğü, ayaklarına bıçak batırıp bacaklarında bıçağı gezdirerek çizdiği, katılan mağdurenin cinsel organını ellediği, bacaklarına dokunduğu,

kabul edilerek çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 31.05.2023 tarihli ve 2020/14-310 Esas, 2023/321 Karar sayılı ilamı ile tüm dosya kapsamı karşısında yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından,

katılan Bakanlık vekili ve sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

15. Ceza Dairesinin, 22.05.2019 tarihli ve 2019/344 Esas, 2019/791 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekili ile sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Söke