Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/13503 K.2024/401

Alanya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin direnme kararının yerinde olmadığından bahisle dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna tevdi üzerine Ceza Genel Kurulunun 21.06.2023 tarih ve 2019/(Kapatılan)14-602 Esas, 2023/362 Karar sayılı kararı ile Alanya 1. Ağır Ceza Mahkemesi kararının isabetli bulunması nedeniyle uygulamanın denetlenmesi için dosyanın Dairemize gönderilmesi üzerine yapılan incelemede gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ

SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR 1. Sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Alanya

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.11.2015 tarihli ve 2014/323 Esas, 2015/248 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Alanya 1.Ağır Ceza Mahkemesinin re'sen de temyize tabi kararının katılan Bakanlık vekili ile sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin 19.10.2016 tarihli ve 2016/5848 Esas, 2016/7191 Karar sayılı kararı ile mağdurenin mağduru bulunduğu olayın hukuki anlam ve sonuçlarını idrak edip fiile ruhsal yönden mukavemete muktedir olamayacağı, durumunun hekim olmayanlarca ilk bakışta anlaşılamayacağı, ifadelerine ana hatları ile itibar edilebileceğinin bildirilmesi karşısında;

tarafların görüşme sıklığı ve derecesi, Mahkeme gözlemi ile dosyada bulunan mevcut bilgi ve belgeler birlikte değerlendirilip tartışılmak suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile mağdurenin rapor içeriklerinde belirtilen akli rahatsızlığının sanık tarafından ne şekilde bilindiğine dair gerekçe de gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 3. Alanya

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.04.2017 tarihli ve 2016/295 Esas, 2017/87 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 4.Alanya

1. Ağır Ceza Mahkemesinin re'sen de temyize tabi kararının katılan Bakanlık vekili ile sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin 26.02.2018 tarihli ve 2017/6908 Esas, 2018/1325 Karar sayılı kararı ile olayın meydana çıkış biçimi, mağdurenin aşamalarda çelişki içeren beyanları, düzenlenen adli rapor içeriğine göre sanığın, mağdureye yönelik eylemini zora dayalı gerçekleştirdiğine dair delil bulunmadığı gibi mağdurenin izlenen görüntü kaydı, eşinin akrabası olan ...’nin beyanı, mağdurenin dışarıdaki tüm işlerini kendisinin yapabildiği ve herhangi bir akli araza rastlamadıkları yönündeki diğer tanık anlatımları da nazara alındığında sanığın,

olay tarihinde evli ve dört çocuk sahibi olan mağdurede mevcut akıl rahatsızlığına dair bilgisi olup olmadığı hususunun şüphede kaldığı gözetilerek atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 5. Alanya

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.06.2018 tarihli ve 2018/106 Esas, 2018/158 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca direnilmesi ile sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

6.Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 18.11.2019 tarihli ve 2018/7512 Esas, 2019/12502 Karar sayılı kararı ile Dairenin bozma ilamı usul ve kanuna uygun görülüp, İlk Derece Mahkemesince anılan hükme yönelik kurulan direnme kararında belirtilen gerekçeler yerinde görülmediğinden reddiyle Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi için dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmiştir.

7.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 21.06.2023 tarihli ve 2019/(Kapatılan)14-602 Esas, 2023/362 Karar sayılı kararı ile Mahkemenin direnme kararına konu mahkumiyet hükmündeki gerekçesinin isabetli olduğuna, dosyanın uygulamanın denetlenmesi için Yargıtay 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Sanığın daha fazla cezalandırılması ve hakkında takdiri indirim hükmünün uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargıtay Ceza Genel Kurulu "...sanık ile mağdurenin aynı köyün farklı mahallelerinde ikamet edip uzak akraba olmaları, orman muhafaza memuru olan sanığın görevi gereği mağdure ve katılan ... ile olay tarihinden önce çeşitli defalar görüşmesi, savunmasında da aralarında bir husumet bulunmadığını, maddi zorluk içinde olduklarını bildiği için zaman zaman mağdureye maddi yardımda bulunduğunu, mağdureyi hastaneye gidip gelirken de sıklıkla gördüğünü açıkça ifade etmesi,

bir kısım tanıkların mağdureyle bizzat tanışıklıklarının olmaması nedeniyle akli yönden bir rahatsızlığı olup olmadığını bilmediklerini, bir kısım tanıkların köy içinde gerçekleşen düğün, cenaze gibi kalabalık alanlarda ya da çarşıda gördükleri mağdurenin kendi işlerini görebildiğini, akli bir dengesizliği bulunduğuna dair şüphe duymadıklarını beyan etmelerine karşın aralarında mağdurenin yaşadığı köyün yaklaşık yirmi beş yıl süreyle muhtarlığını yapan şahsın da bulunduğu bir kısım tanıkların ise mağdurenin köylüler arasında... olarak bilindiğini, akli dengesinin yerinde olmadığını,

bu özelliği nedeniyle de evine gidilemeyeceğini açıkça dile getirmeleri, 18.04.2017 tarihli celsede mahkeme tarafından yapılan gözlemde; mağdurenin ifade verirken belirli bir noktaya sabitlenmeksizin çevreye bakarak konuşmalar yaptığının, sorulara doğrudan cevap vermek yerine kısa yanıtlar verdiğinin ve başkaca ifadeler ekleyerek konuşmasını sürdürdüğünün, dış görünüşü itibarıyla ilk bakışta kolayca anlaşılacak bir rahatsızlığı olduğu izleniminin oluştuğunun belirtilmesi hususlarının birlikte değerlendirilmesi ile mağdureyi ve ailesini uzun süredir yakından tanıyıp orman muhafaza memuru olarak görev yapan,

mağdureyle tekrarlayan görüşmeleri bulunan ve suç tarihi itibarıyla 58 yaşında olan sanığın, mağduredeki mağduru bulunduğu olayın hukuki anlam ve sonuçlarını algılamasına ve kendisini ruhsal bakımdan savunmasına engel teşkil edecek mahiyet ve derecede olan rahatsızlığı fark etmemesinin mümkün olmadığı, kaldı ki bu hususun Adli Tıp Kurumunca düzenlenen raporlarla da desteklendiği, bu hâliyle sanığın eylemini, reşit olan mağdurenin akıl hastası olduğunu bilerek gerçekleştirdiği,

bu bağlamda sanık hakkında "Hata" başlıklı TCK'nın 30. maddesinin uygulanamayacağı..." kabulüyle Mahkemenin direnme kararına konu mahkumiyet hükmündeki gerekçesinin isabetli olduğuna ve uygulamanın denetlenmesi amacıyla dosyanın Dairemize gönderilmesine karar vermiştir.

2. Eyleme uyan suç karşılığı öngörülerin yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, 5237 sayılı Kanun'un cezanın belirlenmesi başlıklı 61 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kriterler ile aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında ifade edilen cezada orantılılık ilkesi nazara alındığında temel cezanın alt sınırdan belirlenmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, dosya kapsamıyla örtüşen gerekçelerle takdiri indirim hükmü uygulamasının yerinde olduğu anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Alanya