Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/13636 K.2024/1399

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik istinaf başvurularının Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 23.09.2022 tarihli ve 2022/1225 Esas, 2022/1175 Karar sayılı kararıyla esastan reddedildiği ve hükmün kesinleştiği anlaşıldığından, temyiz incelemesinin sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hüküm ile sınırlı yapılmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ

SÜREÇ-OLAY VE OLGULAR Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Niğde

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.11.2022 tarihli ve 2022/256 Esas, 2022/317 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile atılı suçtan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi ve 62 nci maddesi uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına dair verilen kararın istinaf edilmesi üzerine, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Sanığa üst hadden ceza verilmesi gerektiğine ve takdiri indirim yapılmaması gerektiğine ilişkindir. B.

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Mağdurenin sanığın eyleminden sonra aynı ortamda bulunmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, mağdurenin kendi kusurlarını örtmek için sanığa iftira attığına, mağdurenin beyanlarının çelişkili olduğuna, tanıkların beyanlarının öğretilmiş olduğuna, görgüye dayalı beyanlarının olmadığına, doktor raporunun intikalden çok sonra alındığına ve hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir. C.

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Sanığa üst hadden ceza verilmesi gerektiğine ve takdiri indirim yapılmaması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 288 inci ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve temyiz dilekçelerinde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmanın toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği,

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurularının esastan reddine dair kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi

7. Ceza Dairesinin, 24.02.2023 tarihli ve 2023/223 Esas, 2023/291 Karar sayılı kararında sanık müdafii, katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Niğde