Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/2014 K.2023/4002

Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 20.10.2020 tarihli ve 2013/14351 Esas, 20214/6529 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.11.2020 tarihli ve KD- 2022/136771 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 inci maddesinin birinci fıkrasına göre Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı üzerine dava dosyası Yargıtay 4. Ceza Dairesine gönderilmiştir. Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 15.12.2022 tarihli görevsizlik kararı ile dava dosyası 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanık hakkında kurulan hükümde, tekerrüre esas alınabilecek ilam bulunmadığı halde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 58 inci maddesi hükümlerinin uygulanması hukuka aykırı bulunduğundan düzeltilerek onama kararının sanık ... yönüyle kaldırılmasına ve Çubuk Asliye Ceza Mahkemesinin 20.06.2012 tarihli ve 2010/453 Esas, 2012/310 Karar sayılı kararının, sanık ... hakkındaki tekerrür uygulamasının hüküm fıkrasından çıkartılması suretiyle düzeltilerek onanması talebine ilişkindir.

II. HUKUKİ SÜREÇ

Sanık ... hakkında Çubuk Cumhuriyet Başsavcılığının 15.12.2010 tarihli ve 2010/876 Esas sayılı iddianamesiyle görevli memura direnme suçundan açılan kamu davasının Çubuk Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılaması sonucunda, Mahkemenin 20.06.2012 tarihli ve 2010/453 Esas, 2012/310 Karar sayılı kararıyla sanığın 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci fıkrası ve 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve sanığın adli sicil kaydında bulunan Ankara 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2009 tarihli ve 2006/447 Esas, 2009/289 Karar sayılı ilamın tekerrüre esas kabul edilerek sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiştir.

Söz konusu karara karşı sanık müdafii tarafından yapılan temyiz başvurusu üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesince, 29.05.2014 tarihli ve 2013/14351 Esas, 2014/6529 Karar sayılı kararıyla sanık hakkındaki hükmün onanmasına karar verilmiştir.

III. GEREKÇE

Çubuk Asliye Ceza Mahkemesinin 20.06.2012 tarihli ve 2010/453 Esas, 2012/310 Karar sayılı ilamında Ankara 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2009 tarihli ve 2006/447 Esas, 2009/289 Karar sayılı ilamı tekerrüre esas kabul edilmiştir.

Tekerrüre esas alınan ilamda sanığın, 5237 sayılı Kanun'un 151 inci maddesinin birinci fıkrası ve 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca doğrudan adli para cezalarıyla cezalandırılmasına, yine aynı Kanun'un 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 1 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği, hükmün adli para cezalarına ilişkin kısımlarının 18.03.2009 tarihinde kesinleştiği ancak 5237 sayılı Kanun'un 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca verilen cezanın ise Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 17.09.2012 tarihli ve 2010/13310 Esas, 2012/29977 Karar sayılı kararıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin tartışılmasının gerektiği gerekçesiyle bozulduğu görülmüştür.

Bozma sonrası yapılan yargılamada Ankara 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.10.2013 tarihli ve 2012/1477 Esas, 2013/799 Karar sayılı kararıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Çubuk Asliye Ceza Mahkemesinin 20.06.2012 tarihli ve 2010/453 Esas, 2012/310 Karar sayılı ilamında tekerrüre esas alınan hükümlerden bir kısmının kesin nitelikteki adli para cezasına ilişkin olduğundan 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetildiğinde 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi uyarınca tekerrüre esas alınmaları mümkün bulunmamaktadır.

Tekerrüre esas olabilecek 5237 sayılı Kanun'un 87 inci maddesi uyarınca verilen mahkumiyet hükmüyle ilgili olarak da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiğinden bu kısım yönüyle de Ankara 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2009 tarihli ve 2006/447 Esas, 2009/289 Karar sayılı ilamını tekerrüre esas kabul etmek mümkün değildir.

Hüküm tarihindeki sanığın adli sicil belgesi incelendiğinde Çubuk Asliye Ceza Mahkemesinin 20.06.2012 tarihli ve 2010/453 Esas, 2012/310 Karar sayılı dosyası yönünden tekerrüre esas alınabilecek başkaca bir suç bilgisi de bulunmamaktadır.

Yukarıda yapılan açıklamalardan da görüleceği üzere, hakkında tekerrüre esas alınabilecek ilam bulunmadığı halde sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi hükümlerinin uygulanması hukuka aykırı bulunduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

IV. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin üçüncü fıkrası gereği Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 29.05.2014 tarihli ve 2013/14351 Esas, 2014/6529 Karar sayılı ilâmının sanık ... yönünden KALDIRILMASINA,

3.Çubuk Asliye Ceza Mahkemesinin 20.06.2012 tarihli ve 2010/453 Esas, 2012/310 Karar sayılı kararının, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322 nci maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan sanık ... hakkındaki hükmün tekerrür uygulamasına ilişkin bölümünün hükümden çıkartılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,