Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/6260 K.2023/8903

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul

7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.05.2014 tarihli ve 2012/167 Esas, 2014/221 Karar sayılı kararı ile sanığın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun)103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 103 üncü maddesinin altıncı fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 13 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.05.2014 tarihli ve 2012/167 Esas, 2014/221 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay

9. Ceza Dairesinin 11.05.2022 tarihli ve 2022/1863 Esas, 2022/4358 Karar sayılı kararı ile "Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak.

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçların yeniden düzenlenmesi karşısında.

5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki 'Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur' düzenlemesi ve lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili maddeleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi, her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi hususu nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması, Kabule göre de.

Sanığın cinsel istismar eylemini mağduru tehdit etmek suretiyle gerçekleştirdiği anlaşılmasına karşın, 5237 sayılı TCK’nın 103/4. maddesinin uygulanmaması, Teselsül nedeniyle yapılan uygulamada uygulama maddesi ve artırım oranının gösterilmemesi suretiyle CMK.nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiği nazara alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması," nedeniyle bozulmasına karar vermiştir.

3. İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.11.2022 tarihli ve 2022/448 Esas, 2022/613 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

Dosya kapsamına göre İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasını müteakip uyulan bozma ilamında ilk hükümde yer almayan ve sanık aleyhine sonuç doğuran 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının uygulandığı, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve aynı kurala yer veren 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin ikinci fıkrası nazara alındığında sanığa, bozmada belirtilen ve aleyhinde sonuç doğurabilecek olan hususlarda beyanda bulunma, kendisini savunma ve bu konudaki delillerini sunma imkânı tanınması gerektiği,

göz önüne alınarak sanığın duruşmada hazır edilip bozmaya karşı diyeceklerinin sorulması ve savunmalarının alınmasından sonra hüküm kurulması gerekirken kanuna aykırı şekilde sanığın savunma hakkının kısıtlanması suretiyle karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR