Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/6296 K.2023/5191

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara

7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.10.2017 tarihli ve 2016/341 Esas, 2017/355 Karar sayılı kararı ile sanığın, çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 07.02.2018 tarihli ve 2018/234 Esas, 2018/182 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir. 3. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

17. Ceza Dairesinin, 07.02.2018 tarihli ve 2018/234 Esas, 2018/182 Karar sayılı kararının sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin 18.02.2019 tarihli ve 2018/5692 Esas, 2019/6684 Karar sayılı kararı ile "Mağdurenin aşamalarda değişen ve birbiriyle çelişen anlatımları, tanık beyanları, savunma, olayın intikal şekli ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak,

kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraatine karar verilmesi yerine ilk derece mahkemesinin sübuta yönelik delillerin değerlendirilmesine ilişkin olarak 5271 sayılı CMK'nın 230/1-b. maddesine uygun düşmeyen gerekçeyle verdiği mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine yazılı şekilde esastan reddine karar verilmesi suretiyle aynı Kanunun 289/1-g. maddesine muhalefet edilmesi, nedeniyle..." bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma ilamı üzerine dosyanın gönderildiği Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 10.07.2019 tarihli ve 2019/696 Esas, 2019/1165 Karar sayılı kararıyla direnilerek önceki karar gibi istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

5. Direnmeye konu bu kararın da katılan Bakanlık vekili ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25.12.2019 tarihli ve 14-2019/102828 sayılı "Bozma" istekli Tebliğnamesiyle dosya, kararına direnilen Kapatılan 14. Ceza Dairesine gönderilmiş, inceleme yapan Kapatılan

14. Ceza Dairesince 09.12.2020 tarih ve 2019/7604 Esas, 2020/5725 Karar sayılı ilam ile direnme kararının yerinde görülmemesi nedeniyle incelenmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmiştir .

6. Direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine dosyanın gönderildiği Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.10.2022 tarih 2020-Kapatılan 14-468 Esas, 2022/611 karar sayılı ilamı ile "Yargıtay bozma ilamı ile bölge adliye mahkemesi kararının ortadan kalkması sonucunda bu hükme bağlı olan ilk derece mahkemesi kararının da tamamen ortadan kalktığı, Ankara

7. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 19.10.2017 tarihli ve 341-355 sayılı karara yönelik istinaf talebiyle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesince 07.02.2018 tarih 234-182 sayı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmesine karşın Özel Dairece verilen bozma kararına istinaden her iki kararın da ortadan kalkacağı ve bozma ilamına direnen Bölge Adliye Mahkemesince TCK'nın 61. maddesine göre yeniden hüküm kurulması gerektiği kabul edilmelidir.

Yukarıda açıklanan bu usule aykırılık nedeniyle Bölge Adliye Mahkemesinin sanık hakkında kurduğu direnme kararının, Özel Dairece bozma kararı verildikten sonra Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince TCK'nın 61. maddesine göre hüküm kurulması gerekirken esastan ret kararı verilmesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin..." bozulmasına karar verilmiştir .

7. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.10.2022 tarih ve 2020-Kapatılan 14-2020-468 Esas, 2022/611 karar sayılı bozma ilamı üzerine dosyanın gönderildiği Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 15.02.2023 tarih ve 2022/1400 Esas, 2023/264 Karar sayılı ilamıyla sanık hakkında atılı suçtan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir .

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Sanık hakkında kurulan beraat hükmünün kaldırılarak sanığın en üst hadden cezalandırılması, somut olayda ağırlaştırıcı sebeplerin uygulanması ve takdiri indirim uygulanmadan hüküm kurulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Bozma ilamı üzerine yürütülen yargılama sürecinde. "Mağdurenin aşamalarda değişen çelişkili beyanları, ifadesine göre isnat edilen eylemler sırasında imkanı bulunduğu halde yakınlarından yardım istememesi, savunma ile bunu doğrular nitelikte okul devamsızlığı ile sigara alışkanlığı olan mağdurenin, bu hususta kendisini sıkıştırarak kontrol etmek isteyen sanıktan hoşnut olmayıp, esasen bulunduğu ortadan kurtulmak istediği yönündeki tanık beyanları,

en son baskıyı sürdüren sanığın okuluna gelerek sigara içmemesi konusunda sertçe uyararak bağırması sonrası mağdurenin rehber öğretmene başvurarak şikayetçi olması şeklinde gerçekleşen olayın intikal şekli ve tüm dosya içeriği nazara alındığında sanığın değişik zamanlarda kız kardeşi mağdureye cinsel istismarda bulunduğunun sabit olmadığı" gerekçesiyle, müsnet suçtan sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte bozma ilamı üzerine kurulan gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu anlaşılmakla sanık hakkında kurulan beraat hükmünde hukuka aykırılık bulunmamış; katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

17. Ceza Dairesinin, 15.02.2023 tarihli ve 2022/1400 Esas, 2023/264 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara