Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/638 K.2023/3304

Katılan mağdur vekili 26.10.2022 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunmuş ise de; temyiz dilekçesinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 291 inci maddesinde belirlenen on beş günlük süre geçtikten sonra verildiği anlaşıldığından, temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298 inci maddesi gereğince reddi gerektiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında bozma üzerine çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz eden sanık müdafiinin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği sanık müdafii temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği sanık müdafiinin temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.12.2020 tarihli ve 2020/296 Esas, 2020/492 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddenin ikinci ve altınca fıkraları, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. İstanbul Anadolu

10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.12.2020 tarihli ve 2020/296 Esas, 2020/492 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay

9. Ceza Dairesinin 24.02.2022 tarihli ve 2021/23316 Esas, 2022/1642 Karar sayılı kararı ile (Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak.

Mağdurun anal muayenesi sonucu düzenlenen adli raporda organ sokulduğuna dair fiziksel bulguya rastlanılmadığının bildirilmesi, olay tanığı Neriman'ın olayın hemen sonrasında yaptığı kontrolde mağdurun poposunda ve külotunda kanama görmediğini beyan etmesi, bu beyanların mağduru ilk kez muayene eden doktor tanıklar tarafından da doğrulanması karşısında, mağdurun poposuna organ sokulduğuna dair yeterli ve kesin delil bulunmadığından,

mevcut haliyle sanığın mağdurun poposunu okşama ve sürtünme, yanağını yalayarak emme şeklinde sübuta eren eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilerek, aynı Kanunun 7/2 maddesi de gözetilerek eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 6545 sayılı Kanun ile değişik 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken, suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm tesisi,) nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde. İstanbul Anadolu 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.09.2022 tarihli ve 2022/423 Esas, 2022/503 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinin 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdur Vekilinin Temyiz İsteği 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmasının yerinde olmayışına ilişkindir. B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Sübuta ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde; sanığın olay gecesi mağdurla aynı odada kaldığı, bir müddet sonra mağdurun kilodunu indirerek parmağı ile mağdurun anüsüne dokunduğu, cinsel organını mağdurun anüsüne sokmaya çalıştığı, bir süre sonra ise sarhoş olmasının da etkisiyle yere düştüğü olayda sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılan Mağdur Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden Katılan mağdur vekili 26.10.2022 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunulmuş ise de, temyiz dilekçesinin 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinde belirlenen on beş günlük süre geçtikten sonra verildiği anlaşıldığından, temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298 inci maddesi gereğince reddi gerekmiştir . B.

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan mahkumiyet hükmünde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

A Katılan Mağdur Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.09.2022 tarihli ve 2022/423 Esas, 2022/503 Karar sayılı kararırına yönelik katılan mağdur vekilinin temyiz isteğinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 298. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu