Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/7561 K.2023/8978

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.05.2014 tarihli ve 2013/87 Esas, 2014/261 Karar sayılı kararıyla sanığın, çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetine karar verilmiştir. 2. Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin 17.03.2021 tarihli ve 2016/13057 Esas, 2021/2156 Karar sayılı kararıyla hükümlerin "...Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurenin aşamalardaki çelişkili ifadeleri, savunma ile bunu destekler mahiyetteki tanık ...'un beyanı, mağdurenin tanık ... ile yaptığı yazışmaların içeriği ve tanığın celse beyanı ile tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,..." gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.06.2021 tarihli ve 2021/190 Esas, 2021/229 Karar sayılı kararıyla 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca önceki hükümde Direnilmesine karar verildiği belirtilerek, sanığın, çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetine karar verilmiştir. 4. Yargıtay

9. Ceza Dairesinin, 16.02.2022 tarihli ve 2021/27417 Esas, 2022/1338 Karar sayılı kararıyla, bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu ve direnme ilamında belirtilen gerekçelerin yerinde görülmediği belirtilerek, 6763 sayılı Kanun'un 38 inci maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10 uncu maddenin üçüncü bendine istinaden direnme kararıyla ilgili hüküm kurulmak üzere Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi için dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına Tevdiine karar verilmiştir.

5. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 29.06.2022 tarihli ve 2022/9-163 Esas, 2022/501 Karar sayılı kararıyla "...1-İzmir

3. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.06.2021 tarihli ve 190-229 sayılı direnme kararına konu hükümlerin, Cumhuriyet savcısından esas hakkındaki görüşü alınmadan, hazır bulunan sanık müdafisine esasa ilişkin savunmasını yapma imkânı vermeden ve sanığa son sözü sorulmadan yargılamanın bitirilmesi isabetsizliklerinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE,..." karar verilmiştir. 6. İzmir

3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.03.2023 tarihli ve 2022/463 Esas, 2023/53 Karar sayılı kararıyla sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin;

birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, aynı Kanun'un 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 7. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 24.05.2023 tarihli ve 9-2023/47558 sayılı, kısmî onama, kısmî bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. GEREKÇE

1. Mahkemece kurulan hükümlerin Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılarak değerlendirilmesi, hükümlere esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi,

ulaşılan kanaate istinaden delillerle sonuç arasında bağ kurulması ve sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiilleri belirtilerek bunların nitelendirmesinin yapılması gerektiği halde bu ilkelere uyulmayıp yazılı şekilde gerekçesiz hükümler kurulması suretiyle Anayasanın 141 inci ve 5271 sayılı Kanun'un 230 uncu maddesinin birinci fıkrasına muhalefet edilmesi hukuka kesin aykırılık olarak saptanmıştır. 2. Bozma sebebine göre Tebliğname görüşüne kısmen iştirak edilmemiştir.

III. KARAR