Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/8126 K.2024/105

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında cinsel taciz suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, İzmir 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.12.2015 tarihli ve 2015/791 Esas, 2015/1062 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105/1, 105/2-d, 52/2. maddeleri uyarınca neticeten 9.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 2. İzmir

22. Asliye Ceza Mahkemesi kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 03.11.2022 tarihli ve 2021/11431 Esas, 2022/9952 Karar sayılı kararı ile eksik araştırma yönünden bozulmasına karar verilmiştir. 3. İzmir

22. Asliye Ceza Mahkemesince bozma üzerine verilen 13.04.2023 tarihli ve 2023/103 Esas, 2023/273 Karar sayılı karar ile mevcut delillerin değerlendirilmesine göre, sanığın müsnet suçtan, bu suçu işlediğinin sabit olmadığı gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun’un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir. 4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 105/1, 105/2-d maddeleri uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 28.12.2015 günlü bozma öncesi mahkumiyet kararı tarihi olduğu ve bu tarihten temyiz incelemesi tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiş, açıklanan nedenle Tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir