Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/9634 K.2023/7141

Çocuğun cinsel istismarı suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda, Karabük Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 08.06.2022 tarihli ve 2022/3192 Soruşturma, 2022/2677 Sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Karabük Sulh Ceza Hâkimliğinin 10.10.2022 tarihli ve 2022/2449 Değişik İş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.05.2023 gün ve 94660652-105-78-31576-2022-Kyb sayılı yazılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.06.2023 gün ve KYB-2023/60922 sayılı Tebliğname ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.06.2023 gün ve KYB-2023/60922 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

"5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği,

buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar nazara alındığında, Dosya kapsamına göre, mağdurun şüpheli tarafından sözlü ve fiziksel olarak tacize uğradığı, tahminen beşinci sınıfta başladığı,

arkadaşının babası şüphelinin kendisine ünlü birisinin kalçasına dövme yaptırdığını, sende yaptırırsan sanada yakışır dediği, en son pazar günü arkadaşının evine sınava çalışmak için gittiğinde parfümünün kokusu nasıl diyerek boynunu koklamaya ve göğüslerine dokunmaya çalıştığı şeklinde geliştiği iddia olunan olayla ilgili tanık beyanı ve başkaca somut delil bulunmadığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de;

şüphelinin kolluk huzurunda alınan 26/05/2022 tarihli beyanında kokunun mağdurdan geldiğini anladığını ve saçlarını kokladığını beyan ederek tevil yollu ikrarda bulunduğunun anlaşılması karşısında, şüpheli hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan delillerin kamu davasının açılmasını gerektirir nitelikte bulunduğu, bu delillerin mahkemesince takdir ve değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 170 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre; kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir.

Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet Savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir.

Bu durum delil değerlendirmesini gerektirir, diğer bir deyişle Cumhuriyet Savcısı elde edilen delillerin kamu davası açılması için yeterli olduğu kanaatine varırsa dava açacak, aksi durumda kovuşturmaya yer olmadığına karar verecektir. Bu nedenle Cumhuriyet Savcısının delilleri değerlendirme yetkisi vardır.

Aksi durumun kabulü, her ihbar veya şikayet üzerine kamu davası açılmasını, delil takdirinin ise mahkemelere bırakılmasını gerektirir ki, bu kabulün, lekelenmeme hakkıyla bağdaşmadığı ve kanunun ruhuna uygun düşmemesi nedeniyle kanun yararına bozma talebi yerinde görülmemiştir.

III. KARAR