Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2024/113 K.2024/2402

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ve 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılamasında mevcut delillerin değerlendirilmesi sonucunda, İnegöl

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.05.2023 tarihli ve 2023/125 Esas, 2023/210 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ve 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi ile 53 üncü maddesi uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına dair verilen kararın, sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi

7. Ceza Dairesinin 12.09.2023 tarihli ve 2023/1517 Esas, 2023/1490 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. 2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafilerinin Temyiz Talebi Sanığın mağdureye yönelik suç teşkil eden bir eylemi olduğu noktasında her türlü şüpheden uzak ve mahkumiyete elverişli delil bulunmadığına, mağdurenin aşamalarda vermiş olduğuna, beyanlarının çelişkili ve hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, sanığın mağdurenin giyimine, sosyal yaşamına çok müdahale etmesi,

eşiyle boşanma aşamasında olması nedeniyle aralarında husumet bulunduğuna, katılanın olayla ilgili iddiaları öğrenmesine rağmen sanıkla aynı evde kalmaya devam ettiğine, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair yeterli delil bulunmaması nedeniyle beraat kararı verilmesinin gerektiğine ve mağdurenin sanığa karşı iddia ettiği eylemlerin, kabul anlamına gelmemekle birlikte sarkıntılık düzeyinde kaldığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Bölge Adliye Mahkemesinin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak oluşa uygun kabule göre sanığın, mağdurenin telefonunundan Trendyol isimli uygulamadan bir şeyler baktığı esnada mağdurenin yanına oturup elini omzuna attığı, sonrasında elini mağdurenin göğsüne doğru indirerek kıyafetlerinin üzerinden okşar vaziyette dokunduğu,

mağdurenin sanığın elini iteklemeye çalışmasına rağmen sanığın diğer eliyle de mağdurenin kalçasını ellediği ve kendisine doğru çektiği, sonrasında mağdureyi boynundan öptüğü, mağdurenin bir şey söylemeden sanığın yanından ayrılarak odasına gittiği şeklindeki eylemlerinin ani, kesintili ve kısa süreli olduğu gözetildiğinde sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması karşısında istinaf başvurularının kabulü yerine esastan reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Aynı gerekçelerle Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 12.09.2023 tarihli ve 2023/1517 Esas, 2023/1490 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi