Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2024/125 K.2024/2023

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ

SÜREÇ, OLAY VE OLGULAR

1. Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının birinci cümlesi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Malatya 1.Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.04.2022 tarihli ve 2021/524 Esas, 2022/143 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrasının birinci cümlesi, üçüncü fıkrasının (c) bendi,

43 ve 53 üncü maddesi uyarınca 30 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına dair verilen kararın sanık ve müdafileri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17.Ceza Dairesi kararı ile istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. 2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

17. Ceza Dairesi kararının sanık müdafileri tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 06.12.2022 tarihli ve 2022/13463 Esas, 2022/11014 Karar sayılı kararı ile "yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak.

Mağdurun 15.07.2020 tarihinde on iki yaşını doldurduğu, kabule ve dosya kapsamına göre de sanığın mağdurun on iki yaşından küçük olduğu dönemde de cinsel organını mağdurun ağzına soktuğunun anlaşılması karşısında sanık hakkında TCK 103/2-2. cümlenin tatbik edilmesi yerine TCK 103/2-1. cümleden hüküm kurulması, Kabule göre eylemin mağdurun altı yaşından itibaren intikal tarihine kadar devam ettiğinin anlaşılması karşısında sanık hakkında TCK 43 maddesi tatbik edilirken asgari hadden orantılı bir şekilde uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Sanığın, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar göz önünde bulundurularak 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının somutlaştırılarak değerlendirilmesi gerektiği nazara alındığında,

'Sanığın tüm dosya kapsamına göre pişmanlığını gösterir bir durumun tespit edilememesi' şeklindeki açıklamanın kanun koyucunun aradığı anlamda kanuni ve yeterli bir gerekçe niteliği taşımadığı gözetilmeden söz konusu maddenin tatbikine yer olmadığına karar verilmesi karşısında kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi," nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanunun 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3. Malatya

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.09.2023 tarihli ve 2023/68 Esas, 2023/105 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesi, üçüncü fıkrasının (c) bendi, 43 üncü maddesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin beşinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 30 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmekle, 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin üçüncü fıkrasında yer verilen.

"Yargıtaydan verilen bozma kararına uyulması hâlinde ilk derece mahkemesi tarafından verilen karara karşı, istinaf veya temyiz sınırlarına bakılmaksızın sadece temyiz yoluna başvurulabilir." hükmü uyarınca dava dosyası doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Lehlerine vekalet ücretine hükmedilmesine ilişkindir. B. Sanık ve Müdafiinin Temyiz İstemi Sanığın atılı suçu işlediğine dair kesin delil olmadığına, mahkumiyet kararının eksik araştırma inceleme sonucu alındığına, lehe hükümlerin uygulanması istemine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, anlaşıldığından kararda hukuka aykırılık bulunmamış ve katılan mağdure vekili ile sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

2. Suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 2014 - 11.12.2021 tarihleri yerine 11.12.2021 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Malatya

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.09.2023 tarihli ve 2023/68 Esas, 2023/105 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili ile sanık ve müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Malatya