Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2024/1687 K.2024/5123

Bu hükmün, katılan Bakanlık vekili ile katılan mağdure vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 03.11.2017 tarihli ve 2017/1938 Esas, 2017/2129 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine, karar verilmiştir.

3. Ankara Bölge Adliye Mahkemesinin anılan kararının katılan mağdure vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 06.06.2022 tarihli ve 2021/22828 Esas, 2022/5504 Karar sayılı kararı ile.

"İlk derece mahkemesince kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat kararıyla ilgili yapılan başvuru üzerine istinaf incelemesini yapan Bölge Adliye Mahkemesince anılan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen karar temyiz edilmiş ise de müsnet suçu düzenleyen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun'un 109/2. fıkrasında yer alan hapis cezasının ağırlaştırıcı haller nazara alınmaksızın üst sınırının on yıldan az olması ve 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunun'un 286/2. fıkrasının (g) bendine göre üst sınırı on yıl veya daha az hapis cezasını gerektiren suçlarla ilgili ilk derece mahkemesince verilen beraat

kararlarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükümlerin kesin olup, temyiz edilememesi karşısında, söz konusu karara yönelik temyiz isteminin CMK'nın 298. maddesi uyarınca reddine" şeklindeki gerekçeyle karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.07.2022 tarihli ve 2018/24434 sayılı itiraznamesi ile katılan mağdure vekilinin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen karara ilişkin temyiz istemi yönünden de esastan inceleme yapılması suretiyle karar verilmesi gerektiği ileri sürülerek Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 06.06.2022 tarihli ve 2021/22828 Esas, 2022/5504 Karar sayılı kararına itiraz edilmiştir. 5. Yargıtay

9. Ceza Dairesinin 28.11.2022 tarihli ve 2022/10978 Esas, 2022/10543 Karar sayılı kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ileri sürülen itiraz nedenleri yerinde görülmediğinden reddiyle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi için dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmiştir.

6. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.11.2023 tarihli ve 2023/9-58 Esas, 2023/565 Karar sayılı kararı ile, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 06.06.2022 tarihli ve 2021/22828 Esas, 2022/5504 Karar sayılı temyiz isteminin ret kararının kaldırılmasına, katılan mağdure vekilinin temyiz talebinin değerlendirilmesi suretiyle temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Yargıtay

9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Katılan mağdurenin sanık tarafından birden fazla defa cinsel amaçlı olarak alıkonulduğundan bahisle sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmadığından katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

17. Ceza Dairesinin 03.11.2017 tarihli ve 2017/1938 Esas, 2017/2129 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca, Karabük Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi