Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2024/1898 K.2024/5125

Anadolu

24. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.02.2017 tarihli ve 2015/255 Esas, 2017/49 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, sanığın eyleminin çocuğa karşı cinsel taciz suçunu oluşturduğu kabul edilerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 105 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 inci maddesi, 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

2. Sanık ve katılan Bakanlık vekili tarafından hükmün istinaf edilmesi üzerine dosyayı inceleyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesince duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda 27.03.2019 tarihli ve 2018/510 Esas, 2019/1306 Karar sayılı kararı ile.

Yerel Mahkemece kurulan mahkûmiyet hükmü kaldırılarak posta veya elektronik haberleşme araçlarının sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle cinsel taciz suçundan sanığın 5237sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin birinci cümlesi, 105 inci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 inci maddesi, 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

3.Bu hükmün, sanık ile katılan Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 21.03.2022 tarihli ve 2022/1703 Esas, 2022/2564 Karar sayılı kararı ile.

"İlk derece mahkemesi tarafından gerçekleştirilen yargılama sonucunda sanığın cinsel taciz suçundan mahkûmiyetine dair verilen karara yönelik istinaf incelemesini gerçekleştiren Bölge Adliye Mahkemesince vaki istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak sanığın bu suçtan mahkûmiyetine dair kurulan hüküm 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nu 286 ıncı maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca kesin olup temyiz edilemediğinden, katılan Bakanlık vekili ile sanığın temyiz istemlerinin aynı Kanun'un 298 inci maddesi gereğince reddine" karar verilmiştir.

4.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı, 12.05.2022 tarihli ve 2019/75531 sayılı ile itiraznamesi ile temyiz istemi yönünden esastan inceleme yapılması suretiyle karar verilmesi gerektiği ileri sürülerek Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 21.03.2022 tarihli ve 2022/1703 Esas, 2022/2564 Karar sayılı kararına itiraz edilmiştir. 5. Yargıtay

9. Ceza Dairesinin 28.11.2022 tarihli ve 2022/7976 Esas, 2022/10538 Karar sayılı kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ileri sürülen itiraz nedenleri yerinde görülmediğinden reddiyle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi için dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmiştir.

6. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.10.2023 tarihli ve 2023/9-61 Esas, 2023/516 Karar sayılı kararı ile, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 21.03.2022 tarihli ve 2022/1703 Esas, 2022/2564 Karar sayılı temyiz isteminin ret kararının kaldırılmasına, temyiz taleplerinin değerlendirilmesi suretiyle temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın, Yargıtay

9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanığın Temyiz İstemi Katılanın reşit olduğuna ve hatalı olarak zincirleme suç hükümlerinin uygulandığına, istinaf mahkemesinin mahkumiyet kararının temyizen incelenerek bozulmasına ve sanığın beraatine karar verilmesine ilişkindir. B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Eyleme göre eksik ceza tayin edildiğine, vekalet ücretine hükmedilmesi talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2.6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının davaya katılma hakkı bulunduğu, Bakanlığın davaya katılması doğrudan Anayasa ve kanundan kaynaklanan koruma görevine ilişkin olup Bakanlığa yüklenen bir kamu görevi olduğundan, 5271 sayılı Kanun'un 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı ve vekili lehine koşulları sağlanmadığından vekalet ücretine hükmedilmemesi hukuka aykırı bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

12. Ceza Dairesinin, 27.03.2019 tarihli ve 2018/510 Esas, 2019/1306 Karar sayılı kararında sanık ve katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca, İstanbul Anadolu