Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2024/3243 K.2024/4947

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

- OLAY VE OLGULAR 1. Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı ve nitelikli yağmaya teşebbüs suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Hatay

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.10.2010 tarihli ve 2008/101 Esas, 2010/321 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102/1, 102/5, 62. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis ile cezalandırılmasına, nitelikli yağmaya teşebbüs suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesine göre beraatine dair kararının temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin 21.03.2019 tarihli ve 2015/4439 Esas, 2019/8410 karar sayılı kararı ile, sanık hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükmün onanmasına, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçundan kurulan hüküm yönünden sair temyiz itirazları reddedilerek yasa değerlendirilmesi yapılması gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.04.2019 tarihli ve 6-2011/153926 sayılı itiraznamesi ile, sanığın nitelikli yağmaya teşebbüs suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği ileri sürülerek Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 21.03.2019 tarihli ve 2015/4439 Esas, 2019/8410 Karar sayılı kararına itiraz edilmiştir. 3. Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin11.12.2019 tarihli ve 2019/3790 Esas, 2019/13230 Karar sayılı kararı ile, onama kararı usul ve kanuna uygun görülüp, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ileri sürülen itiraz nedenleri yerinde görülmediğinden reddiyle Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi için dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmiştir.

4. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.04.2022 tarihli ve 2020/(Kapatılan)14-9 Esas, 2022/303 Karar sayılı kararı ile, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 21.03.2019 tarihli ve 2015/4439 Esas, 2019/8410 Karar sayılı kararının kaldırılmasına, Hatay

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.10.2010 tarihli ve 2008/101 Esas, 2010/321 Karar sayılı beraat hükmünün, sanığa atılı teşebbüs aşamasında kalmış nitelikli yağma suçunun sabit olduğu gözetilmeden sanığın beraatine karar verilmesi isabetsizliğinden bozulmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmiştir. 5. Hatay

1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile, sanığın cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 102/1, 1.cümle, 62. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası, nitelikli yağmaya teşebbüs suçundan ise aynı Kanun'un 149/1-h, 35/2, 62. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz İsteği Mahkûmiyetine dair kararın usûl ve yasaya aykırı olup bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmanın toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR