KÜNYE
9. Ceza Dairesi 2024/331 E., 2024/1555 K.
- Karar tarihi
- 26 Şubat 2024
- Konu
- Ceza Hukuku
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Sayısı
- 2019/241 E., 2019/366 K. KATILANLAR : ...,
- Suç
- Cinsel saldırı
- Hüküm
- İstinaf başvurularının esastan reddi kararı
- Temyiz edenler
- —
- Tebliğname görüşü
- Onama İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiş olup, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR
Karar Detayı
608 kelime·3 dk okuma·3 bölüm
Sanık hakkında teşebbüs aşamasında kalan nitelikli cinsel saldırı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (d) bendi ve 35 inci maddesi uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Bakırköy
7. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.10.2018 tarihli ve 2018/249 Esas, 2018/463 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın ele geçirilemeyen silahı tanık ...'nin başına dayayarak katılan ...'ya hitaben "senden çok hoşlanıyorum, seninle birlikte olmak istiyorum yoksa kızını öldürürüm" şeklinde sözler sarf edip katılanın ...'nın kabulü üzerine tanığı bırakarak katılanın üzerine abanıp yere yatırmak suretiyle üst giysilerini çıkarmaya çalıştığı,
bu sırada bağrışma seslerini duyarak gelen tanık ...'ın müdahalesi ile olayın son bulduğunun kabulü ile sanık hakkında cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Kanun’un 102 nci maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (d) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 ve 58 inci maddesi uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına dair verilen kararın sanık ve müdafii ile katılan Bakanlık vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi
20. Ceza Dairesinin 06.02.2019 tarihli ve 2019/241 Esas, 2019/366 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Katılan ... ve sanığın birbiri ile çelişen beyanlarının giderilmesi gerektiğine, sanık hakkında temel cezanın üst sınırdan tayini ile takdiri indirim hükümleri uygulanmaksızın ceza tayin edilmesi gerektiğine ilişkindir. B.
Sanığın Temyiz İstemi Uyuşturucu madde kullanımından ötürü aynı binada ikamet eden amcasının eşi katılan ... ile yaşadığı tartışmalardan ötürü asılsız isnatlarda bulunulduğuna, katılan ... ve kızı tanık ...'nin daha öncesindeki asılsız isnatlarından ötürü hakkında beraat kararı verildiğine, katılanın beyanı esas alınarak araştırma yapılmadan hüküm kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.
III. GEREKÇE
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptanarak eylemine uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği,
buna ilişkin ve temel ceza tayini ile takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasına dair gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış, bu kapsamda Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi
20. Ceza Dairesinin 06.02.2019 tarihli ve 2019/241 Esas, 2019/366 Karar sayılı kararında sanık ve katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bakırköy