Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2024/453 K.2024/5144

Tebliğname ile Daireye gönderilmekle, belirlenen tarihte gerçekleştirilen duruşmaya sanık müdafiinin katılmadığı anlaşıldığından, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ

SÜREÇ, OLAY VE OLGULAR 1.Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Bitlis

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.03.2015 tarihli ve 2013/41 Esas, 2015/146 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103/1.a, 2, 6, 53 maddeleri uyarınca 19 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise 5237 ayılı Kanun'un 109/1, 3.f, 5,

53 maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmesine dair verilen kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin 21.05.2019 tarihli ve 2018/10826 Esas, 2019/9890 Karar sayılı kararı ile sair temyiz itirazlarının reddiyle İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında temel ceza belirlenirken kanunda yer alan bir kısım ifadelerin tekrarlanması şeklindeki yetersiz gerekçeyle teşdit uygulanması nedeniyle kararın bozulmasına karar verilmiştir. 2. Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda Bitlis

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.10.2023 tarihli ve 2019/242 Esas, 2023/507 Karar sayılı kararıyla mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun’un 103/1.a, 2, 6, 53 maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise aynı Kanun'un 109/1, 3.f, 5, 53 maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Sanık hakkında mahkûmiyete yeter her türlü şüpheden uzak, somut delil bulunmadığına, katılan mağdure beyanlarının çelişkili olduğuna, katılan mağdure hakkında verilen adlî tıp raporunun gerçeği yansıtmadığına, sanığın tahliyesine karar verilmesi gerektiğine, incelemenin duruşmalı yapılmasına, hükmün bozularak beraat kararı verilmesi gerektiğine ve sair hususa ilişkindir. B.

Sanığın Temyiz İsteği Olayla bir ilgisinin bulunmadığına, atılı suçu işlemediğine, şuan tutuklu olup tahliyesine karar verilmesine ve sair hususa ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu, eyleme uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, anlaşıldığından kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR