Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2024/62 K.2024/3401

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci, dördüncü ve altıncı fıkraları uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Aydın

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.05.2014 tarihli ve 2012/251 Esas, 2014/110 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, dördüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına dair verilen kararın sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay kapatılan

14. Ceza Dairesinin 10.03.2021 tarihli ve 2017/500 Esas, 2021/2000 Karar sayılı kararı ile mağdurenin aşamalarda cinsel istismar eylemi sonrası kaçmak isterken yere düştüğüne dair beyanları, savunma ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında sanığın olay günü on beş yaşından küçük mağdureyi doktor raporunda belirttiği şekilde yaralamak suretiyle cinsel istismarda bulunduğuna dair her türlü şüpheden uzak,

kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden müsnet suçtan belirlenen temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ile artırılması suretiyle sonuç cezanın fazla tayin edilmesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 2.Yargıtay kapatılan

14. Ceza Dairesinin bozma yönündeki kararına Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.04.2021 günlü 2014/250280 sayılı itiraznamesi ile 5271 sayılı Kanun'un 308 inci maddesinin iki ve üçüncü fıkraları gereğince itiraz edilmesi üzerine, Yargıtay

9. Ceza Dairesinin 30.12.2021 tarihli ve 2021/19867 Esas, 2021/10463 Karar sayılı ilamı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz nedenleri yerinde görülmediğinden reddiyle, itirazın incelenmesi için dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir.

3. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.01.2023 tarihli ve 2022/9-98 Esas, 2023/15 sayılı kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine ve dosyanın, gereği için kararı veren Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. 4. Aydın

2. Ağır Ceza Mahkemesinin oy çokluğuyla verilen, 02.11.2023 tarihli ve 2023/87 Esas, 2023/256 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği Her ne kadar sanık hakkında hata hükümleri uygulanarak beraat kararı verilmiş ise de, sanığın çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği sabit olmakla mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir. B.

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Sanığın mağdureye yönelik çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediğinin sabit olduğuna, sanığın akli melekeleri yerinde olup, suç tarihinde on dört yaşında olan mağdureyi on yedi- on sekiz yaşlarında sanmasının mümkün olmadığına, delillerin hatalı değerlendirilmesi sonucunda verilen hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.

III.GEREKÇE Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurenin aşamalardaki beyanları, savunma, temyiz incelemesi sırasında heyetçe izlenen ve olaydan yaklaşık dört ay sonra alınan mağdurenin kovuşturma beyanına ilişkin ifade CD’sindeki görünümü ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında,

sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilerek eylemine uyan ve lehine olduğu anlaşılan 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası kapsamında çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR