Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2024/6410 K.2024/11059

Sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın katılan mağdureye vajinal yoldan organ sokmak suretiyle üzerine atılı suçu işlediği kabul edilerek nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Özetle mağdurenin ifadesinin alınarak çelişkilerin giderilmediğine, sanığın mağdurenin akıl hastası olduğunu bilmediğine, mağdurenin kendisini yanılttığına, eksik inceleme ile karar verildiğine, gerekçenin yetersiz olduğuna ve dilekçesinde belirtiği diğer hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 217/1. maddesinde “Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller hâkimin vicdanî kanaatiyle serbestçe takdir edilir” ve aynı Kanun'un 210/1. maddesinde ise "Olayın delili, bir tanığın açıklamalarından ibaret ise, bu tanık duruşmada mutlaka dinlenir.

Daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenmiş tutanağın veya yazılı bir açıklamanın okunması dinleme yerine geçemez" hükümlerine yer verilmiş olup, bu kapsamda Mahkemece olayın tek tanığı konumunda bulunan mağdurenin duruşmaya getirilerek iddiaya konu hususlarla ilgili dinlenip, açık ve ayrıntılı beyanının alınması, sanık ile müdafiine diyecekleri sorulduktan sonra toplanacak delillere göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, yargılama sırasında mağdurenin beyanı alınmayarak önceki beyanlarının okunmasıyla yetinildiği, bu nedenle eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2. Mağdure hakkında 29.08.2013 tarihli Samsun Ruh Sağlığı Hastalıkları Hastanesi tarafından düzenlenen sağlık kurulu raporuna göre, beden ve ruh bakımından kendisini savunabileceğinin belirtildiği, Ondokuz Mayıs Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Hastanesinin 03.12.2013 tarihli raporunda ruh sağlığı bakımından kendisini savunabilecek durumda olduğunun belirtildiği ve İstanbul Adli Tıp

6. İhtisas Dairesnin 22.09.2014 tarihli raporunda kişide mevcut bipolar affektif bozukluk nedeniyle mağduru bulunduğu olayın hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamayacağı ve fiile ruhsal yönden mukavemete muktedir olamayacağının tespit edildiğinin belirtilmesi karşısında, mevcut raporların içerikleri itibarıyla hükme esas alınmaya yeterli olmadıkları anlaşıldığından, İlk Derece Mahkemesince mağdurenin dava dosyasıyla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumu Birinci Üst Kuruluna sevk edilerek kendisinde akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunup bulunmadığı,

varsa bu durumun hekim olmayanlar ile çevresinde yaşayanlar ve kendisini tanıyanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı, olayın hukuki anlam ve sonucunu algılayıp algılayamayacağı, fiile ruhsal yönden mukavemete muktedir olup olmadığı, beyanlarına itibar edilip edilemeyeceği hususlarında ayrıntılı rapor alındıktan sonra toplanacak delillere göre, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi, Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR