Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2025/1125 K.2025/7015

Sanık müdafilerinin duruşmalı inceleme taleplerinin, hükmedilen ceza miktarlarına göre 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda, Çarşamba Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın katılan mağdure ...'un dudağından öpme ve bacaklarına dokunma, katılan mağdure ...'ün ise dudağından öpme şeklinde gerçekleştirdiği kabul edilen eylemleri nedeniyle atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafilerinin Temyiz İstekleri Özetle sanığın cezalandırılmasına yeterli soyut iddialar dışında delil bulunmadığına, katılan mağdurelerin beyanlarının kendi içinde tutarsız olduğuna, sanıkla katılan mağdurelerin ailesi arasında husumet bulunduğuna, sanık lehine değerlendirme yapılmadığına, suçun vasfının yanlış tayin edildiğine, sanık hakkında verilen hükümlerin bozulmasına, beraat kararı verilmesine ve sanığın tahliyesi ile dilekçelerinde belirttikleri diğer hususlara ilişkindir.

III.GEREKÇE 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 7. maddesinde " Yenilenmesi mümkün olmayanlar dışında, görevli olmayan hâkim veya mahkemece yapılan işlemler hükümsüzdür" ve aynı Kanun'un 217/1. maddesinde “Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir.

Bu deliller hâkimin vicdanî kanaatiyle serbestçe takdir edilir” hükümlerinin düzenlenmesi karşısında, gerekçeli kararda beyanlarının hükme esas alındığı belirtilen tanıkların usulüne uygun şekilde dinlenmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken görevsiz mahkeme tarafından alınan ifadelere dayanılarak yazılı şekilde hükümler kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR