Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2025/4417 K.2025/6942

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, İlk Derece Mahkemesinde silahların eşitliği ve çekişmeli yargılama ilkesi doğrultusunda savunmaya yeterli imkânın sağlanması ve bu hakkın etkin şekilde kullandırılmış olması, temyiz denetiminde sınırsız şekilde yazılı savunmayı kullanabilme olanağının bulunması karşısında savunma hakkının kısıtlanması söz konusu olmadığından, 01.02.2018 tarihli ve 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 299/1. maddesi uyarınca takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Karaman Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair verilen hükmün istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-d maddesi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Özetle; sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi karşısında katılan kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmemesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

B.Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Özetle; mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, mağdurenin aşamalarda çelişki içeren beyanlarının adli tıp raporları ile doğrulanmadığına, masumiyet karinesinin ve şüpheden sanık yararlanır ilkesinin ihlaline, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda atılı suçlardan kurulan mahkumiyet hükümleriyle ilgili istinaf incelemesini gerçekleştiren Bölge Adliye Mahkemesince, incelemenin duruşmalı yapılarak ek savunma hakkı verildikten sonra 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53/5. maddesinin tatbik edilebileceği gözetilmeden dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde anılan maddenin hükümlere eklenmesi suretiyle istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmesi, 5271 sayılı Kanun’un 289/1-h maddesi kapsamında hukuka kesin aykırılık hâli olarak saptanmıştır.

Kabule ve uygulamaya göre.

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükmün gerekçesinde sanığın eylemlerinin, 2020 yılından itibaren şikayet tarihine kadar geçen zaman zarfında ve ilk eylem tarihinde 15 yaşını ikmal etmiş kızına yönelik gerçekleştiğinin belirtilmesine karşılık, hüküm fıkrasında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 103/2-2. cümlesinin tatbiki suretiyle hüküm ile gerekçe arasında çelişkiye sebebiyet verilmesi karşısında vaki istinaf başvurusunun kabulü gerekirken, yazılı şekilde düzeltilerek esastan reddine hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2 maddesi uyarınca Konya Bölge Adliye Mahkemesi